غزل شمارهٔ ۴۵

برداشت: آن سرخ‌ رنگی که مانند لعل است، جان را تحت تاثیر قرار می‌دهد و با خنده‌اش می‌تواند همه احساسات را تغییر دهد.

برداشت: عابدان را یک روز پرده‌ای از حقیقت آشکار خواهد شد و زاهدان ممکن است در اثر temptation و وسوسه، توبه‌اش را بشکند.

برداشت: زیبایی و ناز این هودج در هیچ نقطه‌ای از جهان نمی‌گنجد، اما این محمل (خود) بر جهان پیروز خواهد شد و به موفقیت خواهد رسید.

برداشت: دل غمگین مانند پیلی می‌ماند که اگر بر روی پارچه نرم و لطیف پا بگذارد، آن پارچه را خواهد پاره کرد. به این معنی است که دل پر از غم می‌تواند چیزهای زیبا و لطیف را نیز نابود کند.

برداشت: وجود گندم‌گون او مانند ماه است و زیبایی‌اش چنان است که نورش می‌تواند مسیر کهکشان را بشکند.

برداشت: اگر او با یک نگاه تند و دلربا شوق و هیاهو به پا کند، هیچ نگویید؛ زیرا او به زودی راز و درهای آسمان را خواهد گشود.

برداشت: دشمنان از غم جدایی او رهایی یافته‌اند و پل‌های دوستی به زودی خواهد شکست.

برداشت: خاقانی در اینجا به این اشاره می‌کند که در شرایطی بسیار دشوار و پرتنش قرار دارد، به‌گونه‌ای که احساس می‌کند اگر فریاد بزند، ممکن است همه چیز به هم بریزد و نتواند به آرامش دست یابد. او از احساسات عمیق خود و مشکلات زندگی‌اش سخن می‌گوید.