غزل شمارهٔ ۴۴

برداشت: ای باد صبحگاهی، به من بگو که کجا می‌خواهی بروی. من تو را به سمت آفتاب وفا می‌فرستم.

برداشت: این نامه را به آن مهربان برسان و کسی را از مقصد ارسال آن باخبر نکن.

برداشت: تو روشنایی و زیبایی هستی که از آن مکان دلنشین فرستاده شده‌ای و من تو را به سوی آن مکان دل‌انگیز می‌فرستم.

برداشت: باد صبا به تو دروغ می‌گوید، ولی تو حقیقت را می‌گویی. به خاطر این حقیقت، من تو را بر خلاف گفته‌های باد صبا، به آنجا می‌فرستم.

برداشت: ای صبحدم، بر روی قبای زرینت(اشاره به شعاع‌های نور) زرهی از جنس ابرِ سحرگاهان بپوش تا مانند یک پیکِ قبابستهٔ رازدار گردی و پیغام سربه‌مُر مرا پنهان کنی تا مبادا رقیبانِ مدعی از نامهٔ من و راز درون آن آگاهی یابند!/منبع: آتش اندر چنگ(گزیدهٔ دیوان خاقانی)، مهدی ماحوزی

برداشت: دست باد به زندگی‌ام چنگ زده است و من تو را به کسی می‌سپارم که می‌تواند گره این مشکل را باز کند.

برداشت: زندگی لحظه‌ای درنگ نمی‌کند و همواره در حال گذر است. پس چرا با این سرعت تو را به سمت آینده می‌فرستم؟

برداشت: خاقانی می‌گوید: این اندوه‌ها و رنج‌هایی که بر دل او سنگینی می‌کند را یکی یکی نگاه کن، زیرا هر کدام از آن‌ها دردی است که برای درمانش به تو پیام می‌فرستم.