غزل شمارهٔ ۴۲

برداشت: یارم عیسی‌لب است و از او دریغ و دلسردی می‌بینم، من به خاطر این حال بیمار شده‌ام، او حتی قدمی در راه من برنداشت.

برداشت: در نهایت، چه معنایی می‌توان از زیبایی و روشنی چهره‌ات گرفت، کسی که در صبحگاه، عطر و بوی خود را از من دریغ کردی؟

برداشت: وقتی از لب او برای وداع بوسه‌ای طلب می‌کنم، حتی یک سلام از دور هم برای من دریغ می‌کند.

برداشت: من مانند کبوترانی هستم که به وفاداری معروفند، ولی او، که برای من مانند کعبه و حرم است، این محبت و نزدیکی را از من دریغ کرده است.

برداشت: به خاطر ظلم و بی‌وفایی معشوق، تصمیم دارم که از احساسات خودم مانند یک کاغذ نازک استفاده کنم، چرا که او حتی از من قلم و کاغذ برای نوشتن احساساتم دریغ کرده است.

برداشت: من از چشمم نامه‌ای نوشتم که هزار موضوع دارد، اما او تنها یک حرف از من را از خود دریغ کرد.

برداشت: خود یار از دل خاقانی ناراحت است، ای عجب! بگو چه چیزی بود که این لطف از من دریغ داشت.