غزل شمارهٔ ۳۸

برداشت: نشستن و سکوت کردن در این زمان که مشکلات و فتنه‌ها در حال وقوع است، مناسب نیست. اما در عوض باید بر عشق و ایمان خود استوار بایستیم و پایدار باشیم.

برداشت: هر چیزی که لازم بود تا داشته باشم، واقعاً باید سختی و زحمت عشق را هم می‌داشتم.

برداشت: صبر در برابر این سختی نمی‌تواند فرار کند، زیرا هیچ بندی بر پای او نیست.

برداشت: راستش، شکیبایی هم معذور است. [آخر] چگونه می‌توان روی تیغ دوام آورد؟

برداشت: کسی که امید و آرزوهایم را از ریشه قطع کرد، همان کسی است که زیبایی‌های زمانه را تزیین می‌کند.

برداشت: کاری که من انجام می‌دهم به شدت خراب شده و احتمالاً اوضاع از این هم بدتر خواهد شد، زیرا تقدیر چنین است.

برداشت: از کی شکایت کنم؟ از کارگزاران یا از کسی که آن‌ها را به کار گماشته است؟

برداشت: ناله این مار زخم‌خورده به خاطر آسیب‌هایی است که از آن کسی خورده که به ما آزار می‌رساند.

برداشت: برخیز و از محل زندگی مادی خود فاصله بگیر، چرا که اینجا جایگاه راحتی نیست و تو را به پیشرفت و آرامش نمی‌رساند.