غزل شمارهٔ ۳۷

برداشت: من نمی‌دانستم که عشق چنین حالی دارد و زندگی با احساستم چه رابطه‌ای برقرار کرده است.

برداشت: دسته گلی بود که از دور به چشمم آمد، اما وقتی نزدیک‌تر شدم، دیدم در دستش آتش دارد.

برداشت: زندگی آرام و راحت مانند یک خانه از دست رفت، زیرا عقل و فکر در زیر بار مشکلات و سختی‌ها قرار گرفته بودند.

برداشت: صبر از میدان عشق خارج شد و دیگر نتوانست ادامه دهد، زیرا آن میدان برایش تنگ و محدود بود.

برداشت: طول و فاصله‌ی درد و رنجی که از بی‌وفایی به وجود می‌آید، خیلی کمتر از فاصله‌ای است که در نتیجه‌ی وفا و حسن عهد به وجود می‌آید.

برداشت: دل از رسیدن به معشوق بازمانده است، زیرا مسیر طولانی و وسیله سفر، نقصانی دارد.

برداشت: خارج از آسمان، صدای نالهٔ خاقانی به گوش می‌رسد و آهنگ عشق، با شدت و شتاب فراوان ادامه دارد.