غزل شمارهٔ ۳۴

برداشت: موهای خود را پریشان نکن که هزینه‌اش بر گردن ماست و آرامش خود را از دست نده که روز قیامت فرا رسیده است.

برداشت: به من با چشمان زیبا و ناز نگاه نکن، چون این نگاه زیبا، دل‌ربا نیست؛ بلکه برانداز و سرنوشت من را رقم می‌زند.

برداشت: به خاطر ترس از دشمنی تو، مواظب سرم هستم، اما نمی‌دانم چرا باید این همه خشم داشته باشی.

برداشت: اگر به خاطر ناز و لحن ملایم کسی از تو ناخوشنود شود، از آنجا دور نشو، چرا که گفت‌وگو و ارتباط با همدیگر بسیار ارزشمند است.

برداشت: اگر کسی به تو اشاره می‌کند یا تو را زیر نظر دارد، بی‌جهت خودت را نپیچان و نگران نکن.

برداشت: من هیچ چیز بدی در مورد تو نگفتم و به خدا قسم که فقط تصور تو بر این گفته‌ام شاهد است.

برداشت: من بارها گفته‌ام که زیبایی تو مثل گل، نباید در برابر نگاه چشم‌های هر غافلی نمایان شود.

برداشت: من و تو، هر دو باید با محبت و عشق باشیم، زیرا تمام سخنان و داستان‌های این شهر درباره‌ی ما و عشق‌مان است.

برداشت: من، بنده خاقانی، اگر خطایی کرده‌ام، به جان خود می‌خواهم عذرخواهی کنم.