غزل شمارهٔ ۲۹

برداشت: از شعله‌های تفکر، جانم به آتش درآمده و از گرمای شدید، دهانم نیز آسیب دیده است.

برداشت: در درون من آتشی وجود دارد که از قلبم آغاز شده و تا میانهٔ وجودم پیشرفته و همه را سوزانده است.

برداشت: درد‌ها و غم‌ها مرا به شدت تحت تاثیر قرار داده و باعث شده که روح و روانم به کلی دچار سوختگی و آزردگی شود.

برداشت: آتش حسرت من به‌خاطر دیگران، پرده‌ای که رازهای پنهانم را در خود جای داده، را سوزانده است.

برداشت: من به دنبال قدرتی بوده‌ام که حالا بهای آن را می‌پردازم و آتشی که بر زبانم جاری شده، نشان‌دهنده‌ی درد و رنجی است که متحمل شدم.

برداشت: آیا تا به حال آتشی را دیده‌ای که وقتی می‌سوزد، پرندگانی را بسوزاند؟ من هم به همین شکل از درد و رنج سوخته‌ام.

برداشت: شعر من به خاطر درد و ناراحتی‌ای که در دل دارم به وجود آمده است، زیرا غم و اندوه من، مانند گوهرهایی که در آتش سوخته شده‌اند، مرا به شدت آزار می‌دهد.

برداشت: من در سخن خود نماینده‌ای از خاقان هستم و آسمان به خاطر عشق و شوقی که دارم، به حالت سوختگی درآمده است.