غزل شمارهٔ ۲۷

برداشت: در این زمان، دیگر نشانه‌ای از وفاداری باقی نمانده و در جهان، هیچ دوستی که از همدیگر آشنا باشند، وجود ندارد.

برداشت: دنیا به ما سختی‌ها و ظلم‌های زیادی نشان داده و افسوس که دیگر قدرتی برای وفا و وفاداری باقی نمانده است.

برداشت: درختان وفا به شدت آسیب دیده‌اند و دیگر هیچ نشانه‌ای از زندگی در آنها باقی نمانده است.

برداشت: 天地 به موهایی که آویزان شده، جانم وابسته است و از آنجا تا زمانی که زندگی‌ام به پایان برسد، هیچ مویی باقی نخواهد ماند.

برداشت: چه کسی را صدا بزنم؟ در این نسل آدم، دیگر نشانی از انسانیت و خوبی نمانده است.

برداشت: به خاقانی نگاه کن و از افراد پست دوری کن؛ زیرا هیچ دلجویی و تسلی وجود ندارد.