غزل شمارهٔ ۲۲

برداشت: تا زمانی که این دنیا وجود دارد، افرادی با وفا پیدا نخواهند شد و عهد و پیمان نیک به وجود نمی‌آید و دوستی واقعی شکل نمی‌گیرد.

برداشت: به نظر می‌رسد در کشور ما راست‌گویی و وفاداری وجود ندارد، یا این‌که در تمام نقاط دنیا چنین چیزی یافت نمی‌شود.

برداشت: دل بی‌قرار و غمگین، از آن روزهایی که آرامش و راحتی داشتیم، هیچ نشانه‌ای باقی نمانده است. به ناچار باید خود را بسازیم، زیرا از دوستان و همدلان وفاداری نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم.

برداشت: از ویژگی‌های مردم دنیا این است که به دنبال چیزهای با ارزش نیستند، چون هیچ‌گاه از لانه‌ی پرنده‌ای مانند کرکس که به کارهای زشت معروف است، چیز خوبی به دنیا نیامده است.

برداشت: به من ایمان بیاور که از زمان به وجود آمدن آدم تا کنون، هیچ انسان واقعی از زمین برخاسته نیست.

برداشت: اگر از چیزی می‌ترسی، به دل صحرا برو و با زندگی وحشی آنجا آشنا شو. زیرا از دل ارتباطات انسانی و روحی، ترس و وحشت برطرف نمی‌شود.

برداشت: صدای یکتایی و هماهنگی در این گنبد زیبای آسمانی به گوش نمی‌رسد. اگرچه نغمه‌ی یکتایی باید طنین انداز شود، اما از این آسمان صدایی دیگر برنمی‌خیزد.

برداشت: از این تخت سبز نرد، با آه سرد عبور کن، زیرا در اینجا هیچ‌گونه درد و رنجی وجود ندارد و تمام خوبی‌ها و صفات در آن جا وجود دارد.

برداشت: آرزو و خواسته‌ات را در دل خود نگه‌دار تا به این دنیا نگاه نکند، زیرا این دنیا از مکانی که در آن هستی، دردناک‌تر و تیره‌تر است.

برداشت: دل بیمار هیچ آسایش و راحتی پیدا نمی‌کند، زیرا از گوگرد هیچ‌گاه به تنهایی خالصی بیرون نمی‌آید.

برداشت: از آدم‌های بی‌مقدار دوری کن، چرا که از میان انسان‌ها هیچ‌کس که دچار درد و مشکل باشد، هنوز به درمانی نرسیده است.