غزل شمارهٔ ۲۰

برداشت: انصاف در ذات انسان‌ها وجود ندارد و راحتی و آرامش به روح انسان نرسیده است.

برداشت: هیچکس از مادر زمانه زاده نشده که قرعهٔ اندوه به نامش نباشد.

برداشت: رهایی از موج غم برای کسی است که هنوز پا به رودخانه هستی و کرانهٔ جهان نگذاشته است.

برداشت: از زندگی تجربه‌ای چشید که هیچ چیزی به شیرینی و لذت آن نمی‌رسد.

برداشت: دنیای بیرون چگونه می‌تواند تو را از حوادث و مشکلات محافظت کند؟ حتی کور نیز نتوانسته از آنها در امان بماند.

برداشت: زندگی ما مانند خانه‌ای است که در آن، زمان به آرامی دزدی می‌کند و به غفلت می‌گذرد. با این حال، در ظاهر همه چیز به خوبی پیش می‌رود و نشانه‌ای از خم شدن یا کمرنگ شدن زندگی دیده نمی‌شود.

برداشت: دنبال آسودگی مباش که برای هیچ کس در جهان. ابزار چنین آرزویی فراهم نشده است.

برداشت: با سختی و خستگی کنار بیا و به آن عادت کن، زیرا ما از روزگار زخم‌هایی برداشتیم که هنوز درمانی برای آن‌ها نیامده است.

برداشت: به آسمان آبی نگاهی بینداز و درک کن که این دنیا فقط به عنوان مکانی برای اندوه و غم به وجود آمده است.

برداشت: خاقانی! گوش به فریب جهان مده که از ده قاعده‌، به دو تا نیز پای‌بند نیست. (اشاره به ده قاعدهٔ امام محمد غزالی در سعادت‌نامه)