غزل شمارهٔ ۱۹

برداشت: عشق دیگر به وصل و جدایی محدود نمی‌شود و درد ما نیز از دست درمانی فراتر رفته است.

برداشت: کار دشواری پیش آمد و تلاش من را بیشتر کرد، اما با سرعت و تیزی مانند گوی دور از چوب چوگان گذشت.

برداشت: در این دنیا، همه کارها به عشق تو مربوط می‌شود و نمی‌توان از آن ساده گذشت.

برداشت: من چگونه می‌توانم به تو برسم در حالی که زیبایی و وصل تو از زمانه پیشی گرفته و فراتر از آن است؟

برداشت: آشوب عشق تو دنیای خاصی را به خود مشغول کرده است، به طوری که همه می‌دانند که پادشاهی دیگر وجود ندارد.

برداشت: خاقانی در دامان خود جوی خون را احساس کرد، اما چه فایده که این جریان از گریبانش عبور کرد و او نتوانست آن را نگه دارد.