غزل شمارهٔ ۱۸

برداشت: صورت مرا ببین که از شدت گریه مانند کاه گِلی زیر آب ( اشک ) شده است. و صورت زیبای ماه از شرم رخسار زیبای تو ، در زیر اشک پنهان گشه است

برداشت: ای یار! تن تو مانند تن ماهی است و از دریای اشک من می گریزی چنان که ماهی ها هم نمی توانند مانند تو در زیر آب و از وطن خود بگریزند.

برداشت: نه نه ! تو یقینا مانند مشک و شراب هستی. زیرا که شراب و مُشک زیر آب تباه میشوند و از بین میروند. پس گریز تو از آب بسیار رواست.

برداشت: دل من مانند دانه ای است که از قضا تخم درخت وفا هم هست. اکنون که این تخم در دست توست یا به زیر خاک بکار یا به زیر آب بگذار. در هر صورت، دلم وفای تو را دارد.

برداشت: اشک گرم مانند دریایی است که من در آن غرق شده ام و در عین حال منزلم سوخته است. آیا کسی تا به حال دیده است که یک نفر همزمان زیر آب غرق شود و بسوزد؟

برداشت: از غم تو که مانند چاه آب است ، آب بسیار مینوشم و در زیر آب ناله سر میکنم چنان که مانند آتشی که تپش نهنگ را در زیر آب میسوزاند.

برداشت: همسایگان میتوانند با گرما و سوزی که از دلم بیرون می آید ، شمع روشن کنند وقت هایی که خورشید شب ها غروب کرده و به زیر دریای باختری فرو میرود.

برداشت: چنان گریه میکنم که از اندوه و ناله های من که به زبان اشک میگویم، حتی گوش ماهی نیز در زیر آب میشنود و آگاه می شود.

برداشت: آبرویم رفته است و آنچنان دردمندم که اگر سنگ  آه و ناله مرا بشنود ، بر حال من یا خدا میگوید و گریه میکند و در زیر آبِ اشک هایش زاری میکند.

برداشت: ای دلدار من ! تو از شدت پیچ و خم، مانند آب هستی و مروارید در زیر آب از شرمساری تو صد مرتبه نابود و بی نشان شد.

برداشت: حال و احوال من و تو مانند یکدیگر است. به خاطر آنکه تو آب زیر کاه هستی ( نیرنگ باز و حیله گر ) و  من مانند کاه ، زرد روی هستم و در زیر آب ( اشک ) زندگی میکنم.

برداشت: ای خاقانی ! برو و راز دل خود را به چاه بگو زیرا آن چاه زیر آب ، از دوست و همدم رازدار تر است.