غزل شمارهٔ ۱۳

برداشت: سر را به نیستی مبر و از دوستداران وفا را طلب کن.

برداشت: به جایی برس که با یاد و معرفت خود، به دنبال تجربه‌ها و چیزهای ارزشمند باشی؛ در مسیر زندگی، کوشش کن تا به زیبایی‌ها و نعمت‌های فراوان دست پیدا کنی.

برداشت: جایگاه تو در دنیا که خاکی است، نیست؛ تو باید در بالاترین مرتبه‌ها و در گنبدی که به دور خود می‌چرخد و معنای عمیق‌تری دارد، جستجو کنی.

برداشت: وقتی که غذای روح خود را در دل دیگران قرار می‌دهی، با وسیله‌ای مناسب وارد شو و از دیگران پذیرایی کن.

برداشت: زیر پای ما، جماعتی از شیاطین وجود دارند. چراغی روشن کن و سلیمان را بخواه.

برداشت: ای دل خاقانی، با وجود جراحتی که داری، برخیز و از اهل محبت بیاموز و به دنبال درمان و آرامش باش.

برداشت: نخست زهر سفر را به جان بپذیر، سپس چون خضر، به راهی برو و دنبال چشمهٔ حیات بگرد.

برداشت: در سرزمین شروان نمی‌توان خیر و نیکی را پیدا کرد، مگر اینکه بیرون از مرزهای شروان به دنبال آن باشیم.

برداشت: به خواسته‌های خود و افراد نزدیکت به‌جای درگیر شدن با مسائل بی‌فایده، توجه کن و سعی کن افرادی غیر از خویشاوندانت را نیز در زندگی‌ات جذب کنی.

برداشت: یوسف را دیدی که چه درد و رنجی از برادرانش کشید، پس به آن‌ها پشت کن و برادران دیگر را جستجو کن.

برداشت: آبشار شروان پر از نهنگ‌هاست و رسیدن به آن آسان است؛ کسی که به خراسان می‌خواهد برود.

برداشت: به سمت دریا برو و وقتی که از طبرستان عبور کردی، شادی و نشاط را جستجو کن.

برداشت: مقصد و هدف آرزوها را از آمل بشناس که یوسف، گمشده‌ای را در گرگان جستجو می‌کند.