غزل شمارهٔ ۷

برداشت: به خاطر زیبایی و دلربایی‌ات، از دل من پیامی بفرست. برای من، که حاضر به فدای جانم برای تو هستم، نگاهی از آن لب شیرینت بفرست.

برداشت: به خاطر تو، ما را در دنیا خبر کردند. مقداری از گره‌های زلفت را باز کن و کمری برای ما بفرست.

برداشت: به خاطر یک حدیث، لعل زیبایت را به من هدیه کن تا از هر دو جهان، گوهری به من بدهی.

برداشت: چشمان تو چنان تاثیری دارند که هرچه از جان من باقی مانده را از بین می‌برند. از نسیم روح‌افزای تو خواهش می‌کنم که اثری به ما برسانی.

برداشت: به دنبال جدایی عشق، کمان حیات بر ما کشیده شده است. از افراد نیکوکار بخواه که برای ما دعایی کنند.

برداشت: مگذار با رفتار نامناسبت دل‌های ما به درد بیفتند. از محبت و وفایت به ما طراوت و شادابی ببخش، کمی از خوبی‌های خود را به ما ارزانی‌دار.

برداشت: خاقانی به تو پناه آورده و عشقش را به تو ابراز کرده است، اگر او را پذیرفتی، برای ما خبری بفرست.