غزل شمارهٔ ۶

برداشت: ای معشوق، با زبان شیرین خود دل ما را شاد کن و با سلام گرم خود، دل بی‌تاب ما را خوشحال ساز.

برداشت: از وسط برخیز و دستی به ما بده تا این زمانه که غم بی‌پایانی دارد، ما را به دوردست‌ها ببرد.

برداشت: به چشمان زیبا و دل‌فریب تو، که به خاطر تو، تمام جهان به ما خدمت می‌کند و مانند یک نگهبان وفادار، ما را تحت مراقبت قرار می‌دهد.

برداشت: به خاطر تو، ای عماری، چه فایده‌ای دارد که مرکب را به حرکت درآوریم؟ وقتی که خود تو به سمت ما آمدی، دیگر جایی برای حرکت ما باقی نمانده است.

برداشت: به خانه و محفل خود اشاره‌ای از ما نبر زیرا وقتی تو بر نشانی دیگران کار می‌کنی، با نشانه ما چه می‌کنی؟

برداشت: من در مورد غم جدایی صحبت کردم، ولی افسوس که او با ما خوب رفتار نکرد. امیدوارم بعد از این، عشق و محبت زبان من را به خوبی به کار بگیرد.

برداشت: خاقانی به تو پناه برده و جانش را برایت فدای کرده است. اگر بخواهی، بپذیر جان ما را نیز.