غزل شمارهٔ ۴

برداشت: به راهی که وصفش را شنیده بودم، رفتم و در محله‌ای خوشبو و دلنشین، جایی را دیدم که برایم بسیار شگفت‌انگیز و خاص بود.

برداشت: جایی که وجود آن بیشتر از تمام عالم و فضاست، جایی که فراتر از تصورات ما و شما قرار دارد.

برداشت: حیاط خانه او به میدان عشق تبدیل شده و جان‌های انسان‌ها مانند گیاهان در آن پرورش یافته‌اند.

برداشت: از اشک افرادی که دل‌شکسته‌اند، زمین پر از گوهر می‌شود و از آه کسانی که سوخته‌اند، هوا معطر و خوشبو می‌گردد.

برداشت: زیبایی‌داران به خاطر زیبایی‌اش حسرت می‌خورند و تماشاگران به خاطر روشنی او به وجد می‌آیند.

برداشت: رفتم که به طور پنهانی با دلبرم دیدار کنم، اما unexpected رقیب آمد و من را در مسیرش گرفتار کرد.

برداشت: او گفت: اگر چیزی از شما می‌خواهم، بگویید. من هم گفتم که بله، اما فقط به سمت تو.

برداشت: شخصی که با لطف و مهربانی عمل کرده است، پرده را کنار زده و به نگهبان می‌گوید: "تو برو، ای کسی که در حال نگهداری از ما هستی."