غزل شمارهٔ ۳

برداشت: ای زیبای عزیزم، تو با چه ناز و لبی می‌روی و می‌خرامی! اما نمی‌دانم تا کجا می‌روی. تو همچون شمعی می‌درخشی و در خفا و پنهانی حرکت می‌کنی، در حالی که پروانه‌ها به دنبالت هستند؛ اما ای کاش می‌دانستم این جستجو تا چه حد ادامه دارد.

برداشت: تو از انصاف دور شده‌ای و ظلم‌های واضحی را مرتکب شده‌ای. دل‌های مردم را به درد آورده‌ای و خون آن‌ها را در خفا ریخته‌ای. این وضعیت تا کجا ادامه خواهد داشت؟

برداشت: شخصی که غبغبش مانند طوقی آویزان است، با عطر مشک فرمانی صادر کرده و باعث شده که خون بسیاری از شحنه‌ها ریخته شود. حالا این فرمان و طوق تا کجا تأثیر دارد؟

برداشت: وقتی که بر دل مثل آتش می‌سوزی، با سرعت و تیزی می‌آیی و وقتی به جوی جان می‌روی، به زندگی و شادابی می‌روی. ای آب حیات، تا کجا می‌روی؟

برداشت: شخصی با موهای نامرتب و ظاهری آشفته به سمت کسانی که در جمع هستند می‌آید. او در حالی که لباسش به هم ریخته و دکمه‌هایش باز است، به نظر می‌رسد در جستجوی چیزی بوده و حالا به جمع بازگشته است. این وضعیت او نشان‌دهنده بی‌نظمی و سردرگمی‌اش است.

برداشت: دزدهای شب‌رو در جستجوی طعمه، از نور شمع می‌ترسند. جالب است که تو خودت شمع شب نیمه‌به‌نیمه‌ای و دل دزد را این‌چنین به سمت خود جذب کرده‌ای. تا چه اندازه می‌توانی بر این دل دزد تأثیر بگذاری؟

برداشت: هرگاه به زندگی من وارد می‌شوی، بی‌محابا و آزادانه در اینجا جولان می‌دهی و احساساتی را بر می‌انگیزی که باعث می‌شود قلبم سنگین شود. ای کسی که در این میدان محدود حضور داری، تا کجا می‌خواهی این وضعیت ادامه پیدا کند؟

برداشت: اگر به صدای فریاد خود اجازه دهم، به خاطر آن می‌سوزم مثل بادی که در دم وجود دارد. برای هر ظلم و ستمی حد و مقیاسی وجود دارد، اما این دوری و فراق چه اندازه ادامه خواهد داشت؟

برداشت: خاقانی اکنون پدر تو، که تحت تاثیر سختی‌ها و مشکلات زندگی قرار گرفته است، در این گوشه از دل تو ساکن شده است. او همچنان در انتظار است که مهمانی بی‌خبر از راه برسد، اما نمی‌داند تا کجا باید در انتظار بماند.