غزل شمارهٔ ۲

برداشت: طبع و مزاج تو به خوبی با یک عاشق واقعی سازگار نیست، اما ویژگی‌های تو می‌تواند به فردی که به دیگران آسیب می‌زند، کمک کند و او را همراهی کند.

برداشت: من به این شدت تحت تأثیر تو هستم که به شدت آسیب‌پذیر شدم. بر دل بی‌تاب من دست بگشا و تیر زهرآلودی را که می‌تواند به عمق جانم نفوذ کند، رها کن.

برداشت: از آنجا که [تاریکیِ] شب پردهٔ راز من است، می‌خواهم که از دود دل، پرده روی روز بکشم.

برداشت: اما به خاطر ترس از رقیب و برای اینکه گمان‌ها را از بین ببرم، راهی برای خروج از درون خود ندارم و فقط آهی در دل می‌سوزم.

برداشت: دل هیچ نمی‌داند که ارزش عشق و آرزوی تو چیست. مانند این است که صدف هیچ نمی‌داند که تکه مروارید درخشانش چقدر ارزش دارد.

برداشت: اگر زیبایی چهره‌ات به گلستان برسد، نسیم صبحگاه آن هدیهٔ نوروز را نیز به عقب می‌راند.

برداشت: تا زمانی که دل خاقانی از تو راضی است، بعید است که بخواهد کینه‌ای به دل بگیرد، چرا که محبت تو می‌تواند دلِ کینه‌توز را نرم کند.