اگر کسی گوید که حادثهای بزرگ که اندر عالم همی افتد از زلزله و صاعقه و قحط و افراط آب و آتش و طاعون و جز آن که آفرینش حیوان بدان تباه می شود نشان آنست که نه بر مراد نفس کلی است چون صنعتهای او را تباه میکند.
دربارهٔ این سروده
اگر کسی بگوید که حوادث بزرگ مانند زلزله، صاعقه، قحطی، سیل، آتش و طاعون که به آفرینش جانداران آسیب میزنند، نشانی بر ناموفق بودن نیات کلی انسانهاست، به این دلیل که این حوادث میتوانند باعث نابودی دستاوردهای انسانی شوند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.