بخش ۱۰ - شمیران در ولایت دیلم

برداشت: اکنون می‌خواهم داستان و کار خود را آغاز کنم. بین خندان و شمیران سه فرسنگ بیابان سنگلاخی وجود دارد و این منطقه، قصبه ولایت طارم است. در کنار این شهر، قلعه‌ای بلند بر روی سنگی سفت ساخته شده است. دور این قلعه سه دیوار کشیده‌اند و در وسط آن یک کاریز (قنات) قرار دارد که آب را از رودخانه به داخل قلعه می‌آورد. در این قلعه هزار مرد از نجبای منطقه در آنجا هستند تا هیچ‌کس نتواند به ظلم و تعدی بپردازد. گفته شده که آن امیر قلعه‌های زیادی در ولایت دیلم دارد و در آنجا عدالت و امنیت کامل برقرار است، به‌طوری‌که هیچ‌کس نمی‌تواند از دیگری چیزی بگیرد. مردمی که به مسجد جمعه می‌روند، کفش‌های خود را بیرون از مسجد می‌گذارند و هیچ‌کس کفش‌های دیگران را نمی‌دزدد. امیر نیز نام خود را بر روی کاغذ به این شکل می‌نویسد: «مرزبان الدیلم خیل جیلان ابوصالح مولی امیرالمؤمنین» و نامش جستان ابراهیم است.

برداشت: در شمیران مرد نیکوکاری را دیدم که از دربند بود و نامش ابوالفضل خلیفه بن علی الفیلسوف بود. او انسانی خوب و با کرامت بود و ما با یکدیگر بحث‌های جذابی داشتیم که منجر به دوستی میان‌ما شد. او از من پرسید که قصد سفر کجا را دارم و من پاسخ دادم که به سفر قبله می‌روم. او از من خواست که هنگام برگشت، حتماً به اینجا سر بزنم تا دوباره یکدیگر را ملاقات کنیم.