ارکان گهر است و ما نگاریم همه
وز قرن به قرن یادگاریم همه
دربارهٔ این سروده
این ابیات به توصیف وضعیت انسانی و رابطهاش با زمان و جهان میپردازد. شاعر به این نکته اشاره میکند که انسانها همچون گوهرهای باارزش در میان زمان، یادگاری از نسلها هستند. همچنین، انسانها را به مانند شکارهایی در دنیایی شبیه کیوان (سیاهچاله) میبیند و اشاره میکند که در دستان آز و طمع غرق شدهاند. به طور کلی، این اشعار به تأمل بر شرایط انسانی و چالشهای زندگی اشاره دارند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کیوان کُرد است و ما شکاریم همه
واندر کف آز دلفگاریم همه