رباعی شمارهٔ ۲

این ابیات به این موضوع اشاره دارد که انسان‌ها از نظر ذات و وجود، یکسان هستند و همه دارای عقل و ویژگی‌های انسانی هستند. وقتی که در صفات و ویژگی‌ها قرار می‌گیرند، مرگ و فنا را تجربه می‌کنند. اما زمانی که از صفات فراتر می‌روند و به ذات خود برمی‌گردند، به حیات حقیقی و اصلی دست می‌یابند. به بیان دیگر، این شعر به اهمیت شناخت و رجوع به ذات انسانی اشاره دارد.