قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۰

برداشت: هر کلام زیبایی که بدون عمل خوب باشد، بی‌فایده و بی‌مزه است مانند یک دستان بی‌روانی.

برداشت: به این اطراف نرو و از حرف خود برنگرد، مانند گوی نچرخ و محکم بایست.

برداشت: چرا همچون یک سکه رو به دو طرف گشته‌ای؟ هر لحظه نظرت به سوی دیگری جلب می‌شود.

برداشت: هر چیزی را که نمی‌خواهی دیگران از تو بگویند، خودت نیز درباره آن صحبت نکن. همچنین، اگر نمی‌خواهی که کسی به تو آسیب برساند یا دروغی بگوید، نباید خودت به او بی‌اعتمادی کنی.