ای خواجه، تو را در دل اگر هست صفائی
بر هستی آن چونکه تو را نیست ضیائی؟
دربارهٔ این سروده
این شعر بیانگر اهمیت باطن و صفای درون انسان است. شاعر میگوید اگر دل انسانی روشن است و از یقین نورانی است، باید این نور در ظاهر او نیز نمایان شود. او به تظاهر و فریبندگی اشاره میکند و مینویسد اگر حقیقتی وجود داشته باشد، مانند صواب از خطا آشکار میشود. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید میکند که در عالم وجود، نباید به خلق و ظواهر توجه کرد، بلکه باید به خلوص و حقیقت و درون انسان نگریست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ور باطنت از نور یقین هست منور
بر ظاهر آن چونکه تو را نیست گوائی؟
آری چو بود ظاهر تحقیق، ز تلبیس
پیدا شود او، همچو صوابی ز خطائی
در وصف چو خیری نبود خلق پرستی
در صید چو بازی نبود جوجه ربائی