قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۱

برداشت: ای شخصی که بر اسب تندرو سوار شده‌ای، در پیشگاه علم و دانش مانند یک اسب تازی هستی؟

برداشت: برای تعالی علم و دین، باید از نادانی دوری جست. در حقیقت، میان کسی که بی‌علم است و کسی که عالم است، تفاوتی وجود ندارد.

برداشت: اگر توانایی و دانش را در اختیار داشته باشی، ممکن است در هر دو زمینه موفق شوی و در بالاترین سطح قرار بگیری.

برداشت: بدون علم و دانش، نمی‌توان به چیزی جز خدمتگزاری و چاپلوسی و ناز و ادا دست یافت.

برداشت: ناز و زیبایی تو باید با علم دین و معرفت همراه باشد، نه صرفاً با شعر و غزل.

برداشت: ای کسی که در بازی عشق گرفتار شده‌ای، اگر فقط یک بار از این بازی آزاد شوی، می‌توانی از آن رها شوی.

برداشت: به نظر می‌رسد که در خواب فرمانبرداری به سر می‌بری و همچون باز در حال پرواز به آسمان‌های بلند هستی.

برداشت: زندگی مانند یک بازی است که بسیار فریبنده و دلپذیر است. اما وقتی خودت وارد این بازی می‌شوی، متوجه می‌شوی که زمانه نیز از تو می‌خواهد در این بازی شرکت کنی.

برداشت: بازی با بند یا طناب اطمینان‌پذیر نیست، زیرا این بند ممکن است پاره شود و اتفاقی بیفتد.

برداشت: ای موجود شریر، چرا نمی‌بینی که در نتیجه نادانی، دنیا به سمت سقوط رفته و از اوج خود پایین آمده است؟

برداشت: زمان همچون دیو قدرتمندی به سرعت پیش می‌رود و تو هم در این رقابت با آن، با دقت و تمرکز حرکت می‌کنی.

برداشت: این شخص از کجا قدرت انجام بازی را به دست می‌آورد؟ تو که گرفتار عمق چاه هستی، چه بازی‌هایی می‌توانی انجام بدهی؟

برداشت: یک راز بزرگ در زیر آسمان وجود دارد و تو که به آن راز بی‌اعتنا هستی، اهل درک و فهم آن نیستی.

برداشت: دوستان و هم‌نشینان دین تو، مانند دوستی با دنیا هستند، زیرا جان تو به مانند جسمت به این دوستی وابسته است.

برداشت: دنیا در حال تغییر و تلاطم است، پس دین و ایمان تو کجاست؟ کسی که بی‌دین است، چرا در این جهان خود را مغرور می‌داند؟

برداشت: در دنیای پرغوغای زندگی غوطه‌ور شده‌ای و توجهی به دین و آموزه‌های معنوی نداری.

برداشت: اگر با آز و طمع به دنیا بپردازی، از دین و اصول آن دور می‌مانی و در قلبت جایگاهی برای ایمان نخواهی داشت.

برداشت: صدای شومی از بخت من برخاسته و تو به خاطر این صدا دچار هیجان و فتنه شده‌ای.

برداشت: هر چیزی که به تو درباره‌ی آز و رنج می‌گوید، به آن توجه نکن؛ زیرا این حرف‌ها فقط برای فریب و ایجاد غم هستند.

برداشت: با زمانه‌ای که برای تو ترفندها می‌بافد، ای کسی که به خود مغرور شده‌ای، چرا تو هم به همین کار ادامه می‌دهی؟

برداشت: به اطرافت نگاه کن و ببین که دنیا هر روز چگونه تغییر می‌کند. هر روز با چه چیز جدیدی آغاز می‌شود؟

برداشت: اگر به کسی که از او رنجیده‌ای، محبت کنی و او را از خود دور بدان، بی‌فایده است. این کار جز به خودت آسیب می‌زند.

برداشت: چرا همیشه به فکر نیازهای جسمی خود هستی و هیچ توجهی به کمک به دیگران نداری؟

برداشت: این نادان را با حرکات و رفتارهایش، مانند بیرون رفتن از لباس خود، در کارهای خود سست و ناتوان نکن.

برداشت: این حکایت از این دارد که تا کی باید به ساخت و ساز و ظواهر دنیا توجه کرد؟ آیا نباید به جایگاه واقعی و اصلی خود که همان خوابگاه جاودانه است، فکر کنیم؟

برداشت: ای حجت، همیشه از خرد تو به این دلیل در این کار (وظیفه) هستی.