قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۹

برداشت: بیا دنیای خودت را ترک کن و از دغدغه‌های مردم جدا شو؛ نگران چه چیزی هستی وقتی که به کار خودت مشغولی؟

برداشت: تو خود بهترین مخلوق خداوند هستی و آفرین بر تو که با هوش و دقت در کار خود قلم می‌زنی.

برداشت: گفتار تو نشان‌دهنده‌ی شخصیت و افکار توست؛ پس با خرد خود هوشیار باش و از مرز خرد و اندیشه‌ات فراتر نرو.

برداشت: زیرا فقط پند و حکمت خوب را گوش کن، چه برای خاص و چه برای عام مردم.

برداشت: این بیت به این معناست که ارزش و شرافت انسان به روح و شخصیت اوست، نه به لباس یا ظاهری که به تن دارد. در واقع، آنچه که مهم است، شخصیت و ذات انسان است که از طریق رفتار و اعمالش شناخته می‌شود، نه پوشش و ظاهر او.