قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۷

برداشت: دنیا پر از ترفندها و فریب‌هاست و هیچ حد و مرزی برای آن نمی‌توان تعیین کرد. تنها چیزی که می‌توانم ببینم، نعمت‌ها و فرصت‌هایی است که زمان در اختیارم قرار می‌دهد.

برداشت: گول ظاهر را نخور و خودت را در تنگنای مشکلات نینداز، زیرا پس از مدتی ممکن است که به وضعیتی سخت و ناگوار دچار شوی.

برداشت: فرمانبرداری را پیش بگذار و از علم و دانش بهره ببر، زیرا در این دنیا، فرمانبرداری و علم ابزارهای مهمی برای کنترل و مواجهه با زمانه هستند.

برداشت: زندگی با تو در جریان است، پس از چیزهایی که تو را فریب می‌دهد، دوری کن تا در این مسیر همچون پروانه‌ای آتشین نشوی.

برداشت: سبزه نمایانگر جوانی و طراوت است. سؤال این است که چرا به سرعت و بی‌دلیل از این دوران نوجوانی فرار می‌کنی، درست مثل گاوی جوان که بی‌جهت در حال حرکت است؟

برداشت: خوب دقت کن که در دوران جوانی‌ات، خطرها و چالش‌های زیادی وجود دارد که می‌تواند به تو آسیب بزند.

برداشت: تنها در خواب و خوراک می‌توان به آرامش و دستیابی به مقصود رسید. ایراکی که جوانی در آن جاری است، شهری است پر از ثروت و خبرهایی مهم.

برداشت: اگر در شهر، پیری در درون خود داشته باشی، در برابر سختی‌های زندگی به تو کمک خواهد کرد و تو را از غفلت و نابودی نجات می‌دهد.

برداشت: دنیا برای تو دنیای فریب و ظاهر است و تو در چنگال این فریب گرفتار شده‌ای، در حالی که حقیقت یکتایی در درونت وجود دارد.

برداشت: حالا که داستان دجال بسیار فریبنده و گمراه‌کننده است، چرا باید به سخنان عوامانه و افسانه‌ها گوش دهی؟

برداشت: اگر حرف‌های او باعث ایجاد آشوب در میان مردم شود، پس سخنانش مانند صدای چنگ و چغانه است که زیبا و دلنشین است.

برداشت: گوش تو آماده شنیدن صدای اوست و تو به بهانه‌ای در تلاش برای شنیدن آوازش، در کنار خیابان ایستاده‌ای.

برداشت: بسیار پیش آمده که در وقت ضرورت یا برای انجام کار درست، به سمت مسجد می‌روم. اما گاهی نیز به سمت خرابات می‌روم، که به نوعی نماد زندگی آزاد و غیررسمی است. در واقع، این رفتار من به گونه‌ای است که مثل تیر نشانه به هدف می‌زنم.

برداشت: اگر تو رویت را به محراب برای عبادت برگردانی و دل را به سمت نعمت‌ها و زیبایی‌های زندگی برسانی، دیو نیز از این کار تو خنده‌اش می‌گیرد.

برداشت: نمایندگانی از پشت یک موجود خبیث و ترسناک، مانند یک کودک دوان دوان فرار می‌کنند. اما در عین حال، نهر و شراب تو از سرزمین لیبیا می‌آید و می‌تواند به مزارع خرم و آباد تبدیل شود.

برداشت: در میان مؤمنان، فقط تو را دیده‌ام که شراب می‌نوشی؛ این ویژگی خاصی است که در دیگر مؤمنان نمی‌بینم و به نوعی روحی از جهان می‌پرستید.

برداشت: قول و عمل همچون ترازویی در دین هستند؛ یعنی باید سخنان و رفتارهای خود را با یکدیگر هم‌تراز و هماهنگ کنیم و به صداقت و درستی در آن‌ها توجه داشته باشیم.

برداشت: اگر در این مسیر قدم برداری، تو را به بهشت ارشاد می‌کند.

برداشت: دنیا همچون دام است که بر سر تو قرار دارد و تو از آن بی‌خبری. گاهی در حال شادی و سرخوشی هستی و گاهی در حال غم و افسردگی در شب‌های تار.

برداشت: وقتی در حضور تو هستم، صدای موسیقی و نغمه‌های خوش آهنگ، به زیبایی خودش را نشان می‌دهد و می‌تواند تو را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: زندگی مانند مسیر یک الاغ است، خوابیدن و خوردن و به صورت بی‌هدف راه رفتن، کار عاقلانه‌ای نیست. با عقل و سلیقه باید در مسیر درست قدم برداشت و از زندگی بهره‌وری بهتری داشت.

برداشت: از خواب بیدار شو و به سوی خورشید برو تا زمان تو را به سوی افق بکشاند.

برداشت: گنبد آسمان مانند یک سقف گرد در حال چرخش است. چه نیازی به وابستگی به این خانه موقت داریم که در حقیقت فقط یک مکان موقتی است؟

برداشت: در این دنیا افرادی آمده‌اند که در آن زندگی می‌کنند، پس تو باید از این دنیا خارج شوی.

برداشت: مرگ در خانه‌ای موقتی و ناپایدار وجود دارد، و تو بالاخره از این دنیا رد خواهی شد.

برداشت: دختر و مادرت از اینجا بیرون رفتند و از کارهای خوب و بد گذشتند و به وضع جدیدی رسیدند.

برداشت: حالت رفتن تو به قدری نزدیک و محدود شده که دیگر فایده‌ای ندارد. مثل این است که گربه‌ای بر دوش تو نشسته باشد و مانع حرکت تو شده باشد.

برداشت: در مسیر غم و اندوه، برای چه چیزی به یک مکان خاص (مراغه) می‌روی، ای الاغ دیوانه که این‌قدر شتابزده و سرگردانی؟

برداشت: اگر جهان به تو نیاز داشته باشد، عقل تو مانند افسار اسب خواهد بود که تو را کنترل می‌کند.

برداشت: حجت می‌گوید که همه علم‌ها در دل او نهفته است و این گنجینه را باید از وجود و روح خودت به دست بیاوری.