قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۱

برداشت: ای گردن کج و زودتر از آنچه باید، بر گنبد آسمان رفته‌ای، خانهٔ دوستی و وفا به دست ستم و بی‌رحمی ویران شده است.

برداشت: چرا مرا به حال خود رها کرده‌ای و هزاران فرد مست و بی‌خود را به حال آشفته‌ام رها کرده‌ای؟

برداشت: این دشت به سرعت در حال گسترش است و در آن فردی با کمان و تیر بر زمین خوابیده است.

برداشت: این جمله به این معناست که شخصی در یک سخنرانی یا مراسم رسمی، به جای دعا و نیکی، به نفرین و بدی اشاره کرده و در نوشته‌ای هم به نقد یا شکایت می‌پردازد.

برداشت: من به خاطر اینکه به حال و هوای مستان توجه می‌کنم، متوجه شدم که ما در احساس و حال و روز یکسانی داریم؛ هم گفته‌ها و هم ناگفته‌هایمان به هم نزدیک است.

برداشت: سخنانی که گفته می‌شود مانند جواهر ارزشمند هستند، اما سخنانی که ناگفته می‌مانند، ارزش و زیبایی پنهانی دارند که هنوز به نمایش گذاشته نشده‌اند.

برداشت: ما را بیداری مخفیانه‌ای بیدار کرد، از ترس آن مستان که در خواب بودند.

برداشت: دیدم افرادی را که مانند خرگوش خوابیده‌اند، با این تفاوت که چشمانشان باز است و عقل و توجهشان از دست رفته.

برداشت: گروهی از انسان‌ها همچون دیوانگان به جان یکدیگر افتاده‌اند و در حال جنگ و نزاع هستند.

برداشت: یک گروه از افراد دانشمند و با معرفت، که سوار بر اسب و با عمامه‌ای از طلا هستند، به هم جمع شده‌اند.

برداشت: در برابر نیکی و زیبایی هیچگاه از شر و بدی خود در امان نیستیم، چرا که روز و شب، انسان‌ها به دنبال روش‌های مختلفی برای آسیب رساندن به یکدیگر هستند.

برداشت: مست‌ها و دیوانگان زمانی که مرا دیدند، شمع دانایی را که روشن کرده بودم، در دستانم گرفتند.

برداشت: به سرعت از درونم طرد شدم، پر از درد و رنج جان و از اندوه دل شکسته.

برداشت: این جمله به این معناست که حیوانی که زباله و کثافت را جمع‌آوری می‌کند، مانند سمّی است که در معرض آن قرار بگیریم. در برابر او، گل و زیبایی شکوفا می‌شود. در واقع، این بیان اشاره به تضاد بین زشتی و زیبایی دارد و به ما می‌گوید که در دنیای اطراف ما، همواره دوگانگی‌هایی وجود دارد.

برداشت: وقتی که فرد بیدار می‌شود و به خواب رفته‌ها می‌نگرد، از عیب‌های خود آگاه می‌شود و احساس ناراحتی می‌کند.

برداشت: چرا که بیداری سریع‌تر از خواب می‌تواند عیب و نقصی را نشان دهد.

برداشت: در روز چهارم از هفته سوم، همه چیز را به هم پیوند زده‌ام.