قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۳

برداشت: ای محبوب، تو که با زبان شیرینت دل همه را تسخیر کرده‌ای، دل مهربان را به تو سپرده‌ام.

برداشت: در فضای عشق و شراب، روح تو آرام نمی‌گیرد تا زمانی که دلت را از دامان دلبران رها کنی و به آزادی برسی.

برداشت: دل را از بلخ برگیرد و جسم را به خاطر دین از جایی دیگر بگذارد. مانند من که غریب و آشفته‌حال به مازندران آمده‌ام.

برداشت: زیرا که نقص و علت کندی کار را قابل درمان می‌داند و به شیوه‌های مختلف به درمان آن می‌پردازد.

برداشت: دنیا از من دور شد، چون من به ایمان و دیانت نائل آمدم، اکنون در حالتی هستم که با دندان قروچه به سر می‌برم.

برداشت: اگر سر خود را از گریبان دین حق بالا بیاری، با انسان‌های بی‌خود و پست رفتار خواهی کرد و با کسانی که در زندگی شکست خورده‌اند، سر و کار خواهی داشت.

برداشت: با افرادی که به تو تعلق دارند، ارزش و روشنایی دین تو مشخص است، اما در میان بیگانگان و دور از خودی‌ها، دچار سرنوشتی بد و ناگوار هستی.

برداشت: با افراد دانشمند و خردمند دوست باشید، ولی با انسان‌های بی‌خیال و احمق مانند سگان نمی‌توانید هم‌نشینی کنید.

برداشت: اگر پایه‌ایای راست نباشد، هیچ‌چیزی از ساخت درست و محکم برنمی‌آید. پس اگر تو به حقایق پایبند باشی، جز خودت کسی دیگر را در مسیر درست نخواهی یافت.

برداشت: مواظب باش و با صداقت رفتار کن و از سمت و سوی اشتباه منحرف نشو. در میان جهل، مانند این ماهی‌های آشفته، نرو.

برداشت: اگر مغزت از علم خالی باشد و معده‌ات پر از غذا، مانند الاغی خواهی شد که فقط سنگینی می‌کند و فایده‌ای ندارد.