قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۲

برداشت: جوانی سپری شده است، او را فراموش کن و حالا در سختی‌ها به آرامش بپرداز.

برداشت: تو چند بار به تن و ظاهرت اهمیت می‌دهی، حالا چند بار به روح و باطن خود بپرداز.

برداشت: اگر می‌خواهی به عمق جان و روح خود دست یابی، باید به دقت و با فهم به جزئیات سخن بپردازی.

برداشت: از چیزهایی که نمی‌بینی، خودت را دور نگه‌دار و از بیهوده‌ها، خود را بی‌خبر کن.

برداشت: در دل خود هوشیار باش و در ظاهر مانند کسی که خواب است، خود را نمایش بده؛ به گونه‌ای که مانند خرگوش نباشی.

برداشت: از سخنان نیک و مشاهده حقیقت، زبانتان را به بیان خوب و چشمانتان را به شادابی و سرزندگی دعوت کنید.

برداشت: از چهره‌ات می‌توانم بخوانم که چه چیزهای خوبی در تقدیرت نوشته شده است؛ باور نکن که شیاطین و نیروهای منفی می‌توانند بر تو تأثیر بگذارند.

برداشت: از عقل و دانش بهره ببر و از نعمت‌های خداوند لذت ببر. دلت را برای پذیرش زیبایی‌ها آماده کن و به آنچه می‌شنوی و می‌فهمی توجه کن.

برداشت: از آموزه‌های دینی حکمت بیاموز و با کمی سخن، بقراط را ساکت کن.

برداشت: افرادی که به دنبال دین و حقیقت هستند، در تلاش‌هایشان نادان و بی‌خودند. تو نیز که در مسیر این جستجو هستی، خود را در میان آن‌ها قرار بده و تفکر کن.

برداشت: اگر این دنیا برای تو تلخ و دردناک است، با دانشی که داری، می‌توانی تلخی‌های آن را به شیرینی بدل کنی.

برداشت: اگر یادت رفته و از تو غافل شده‌ام، تلاش کن و از امشب یک یا دو شب را به یاد من بگذران.