قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵

برداشت: لشکری از پیری به من هجوم آورده و ناگهان بر دستان و گردن من باری سنگین قرار گرفته است.

برداشت: اگر سپاهی به هر جایی برسد، سر و صدای آن شنیده می‌شود و این سپاه تمام توجه مرا به خود معطوف می‌کند.

برداشت: خوشحال نباشید از ظاهری که دنیا به شما نشان می‌دهد، زیرا او همین دنیا باعث شده که شادی و افتخار من به غم و ذلت تبدیل شود.

برداشت: جان من مانند نالی است و تنم مانند کوهی است. آن ناله و نالان در حال دگرگونی است.

برداشت: به خوبی دقت کن، اگر استواری و قدرتی نداری، وقتی شکایت می‌کنم، کجا خواهی بود؟

برداشت: زمانی که روزگار به سختی می‌گذرد، آیا ممکن است که ارزش کم‌تری پیدا کند و از کیفیت و ارزش واقعی خود دور شود؟

برداشت: قدم من همچون تیر است که به چله کمان تبدیل شده و در این حال، تیر من در روزهایی سخت و پر رنج به پرواز درمی‌آید.

برداشت: فلک با آب پاک شب و روز، تمام وجود مرا شستشو داده است و بوی خوب و زیبایی مانند سنبل را در من به جا گذاشته است.

برداشت: به خودت بیاندیش و به کارهایت توجه کن، زیرا این دنیا چگونه به راحتی از کنار تو می‌گذرد و تو بی‌توجهی!

برداشت: انسان بخشی از جهان است و روزی به طور حتم به سمت کمال و تمامیت می‌رسد.

برداشت: اگر خداوند در روز قیامت از اعمالت بپرسد، در آن زمان چه پاسخی برایش خواهی داشت وقتی که بر روی پل صراط ایستاده‌ای؟

برداشت: وقتی به زندگی و دنیای بعد از مرگ فکر نکنی، چگونه می‌توانی از خانه و ثروت و تجملات دنیا لذت ببری، در حالی که هیچ‌کدام از آن‌ها با تو به آنجا نمی‌آید؟

برداشت: در دفتر زندگی‌ات، از کارهای خوب بنویس و پرش کن. چرا که مدتی است با حرف‌های تو خالی و بی‌محتوا شده است، مانند صدای بلبل که فقط به سر و صدا می‌افتد.

برداشت: اسب زین و زینت دارد، اما با تو نمی‌آید. نه اسب و نه زینت او، هیچ‌کدام در برابر تو قرار نمی‌گیرند.

برداشت: سوارکاری خوب را در مقابل وفاهای خداوند با لطف و بخشش او هدایت کن.

برداشت: قبل از اینکه تو را از معدن سخت و ستمگر جدا کنند، مرگ به چنگ می‌آورد.

برداشت: سام و فریدون کجا رفتند؟ آیا می‌توانی از بهمن و بهرام گور، حیدر و دلدل خبری بدهی؟

برداشت: اگر نوذر و کاووس در اصطخر نمانند، رستم هم از اول در زاول نخواهد ماند.

برداشت: زمانه در حال حاضر مانند نهنگی پاک و بی‌رحم عمل می‌کند و در حال حرکت به سوی ماست تا درگیری و چالش‌هایی را به وجود آورد.

برداشت: زمانی که خسته و دلزده می‌شوی، پند و نصیحت برایت فایده‌ای ندارد. اما آیا مغز تو از این ملال و دلزدگی خسته نمی‌شود؟

برداشت: چنانچه از گل و لای پاهایت را بیرون می‌آوری و به طاعت و بندگی مشغول می‌شوی، خوب است که آن روی زیبا را نیز با عطر و گل‌ها بشویی.

برداشت: چند بار می‌خواهی به خودت آسیب برسانی؟ چون بی‌تحرکی و ناتوانی ناشی از پیری دیگر به راحتی از تو دور نمی‌شود حتی اگر به زور تلاش کنی.

برداشت: به حرف‌های حکیمانه توجه کن، حتی اگر آن‌ها تلخ و ناخوشایند باشند، زیرا در آن‌ها درسی عمیق نهفته است.

برداشت: در اینجا اشاره شده است که هر چند در موقعیت ما گل قرنفل (که نماد زیبایی و ارزش است) به نظر بی‌ارزش و خسیس می‌آید، اما طبیعی است که موجودات بزرگ و باارزش (مانند اسب‌ها) این گل را نمی‌خورند. به عبارتی دیگر، حتی اگر چیزی در نظر اول بی‌اهمیت به نظر برسد، هنوز هم ممکن است ارزش‌هایی داشته باشد که برای دیگران قابل درک نباشد.