قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹

برداشت: این بیت به این معناست که طول عمر برای انسان می‌تواند بار سنگینی باشد، زیرا هر چه زندگی او بیشتر شود، مسئولیت‌ها و مشکلات نیز بیشتر می‌شود. در واقع، افزایش عمر ممکن است به جای خوشحالی، باعث نگرانی و دشواری‌های بیشتر شود.

برداشت: اگر کسی به سوی چشمهٔ بدبختی برود، باید بداند که نشان این مسیر، احساس آز و آزردگی اوست.

برداشت: هر زمانی که زیبایی و جذابیت او برانگیزنده است، نباید تنها به زیبایی او وابسته باشی و او را فقط به خاطر نیاز خود بخوانی.

برداشت: به خاطر زیبایی و دلربایی کسی که باعث ناراحتی دیگران می‌شود، چقدر زیباست! که هیچ‌کس نمی‌تواند به این زیبایی دست یابد.

برداشت: ای برادر، تو که ستمگری، چرا به خودت مغرور شده‌ای وقتی که در خواب هستی و آگاه نیستی؟

برداشت: هر کسی که در ضرر دیگران منفعت ببیند، عقلش به او اجازه نمی‌دهد که از آن راه برگردد.

برداشت: به کسی که رفتار نیکویی ندارد، ننگر و در کارهای او دخالت مکن و تا می‌توانی از او دوری کن.

برداشت: آن کس که به عشق او دلی پر از کینه دارد، به خاطر آن است که دلش به شدت بر محبت او تاکید کرده و نمی‌تواند از آن چشم بردارد.

برداشت: برای مدتی ساکت باش و به دیگران نصیحت کن. کمی استراحت کن و به دور و برت نگاهی بینداز.

برداشت: این متن به این معنا است که فردی به طور ناگهانی و غیرمنتظره به وضعیتی نامناسب یا خطرناک گرفتار می‌شود، به طوری که این وضعیت از کنترل او خارج می‌گردد. به نوعی نشان‌دهنده شکنندگی یا عدم ثبات در شرایط زندگی است.

برداشت: دنیا با همه زیبایی‌ها و جذابیت‌هایش، مانند شیری است که بر روی آن عسل وجود دارد، اما زیر این ظاهر زیبا زهر و رنج نهفته است. زندگی در این دنیا می‌تواند فریبنده و دلپذیر باشد، اما در واقع سختی‌ها و مشکلاتی در پس این جذابیت‌ها وجود دارد.

برداشت: این بیت به این معناست که کسی که چیزی به دیگری داده است، آیا از او بازپس‌گیری نخواهد داشت؟ و اگر کسی چیزی را دریافت کرده و آن را از او بگیرد، آیا او نمی‌تواند دوباره آن را پس بگیرد؟ به طور کلی، به موضوع انتقال مالکیت و عدم بازگشت آن اشاره دارد.

برداشت: دنیا با ماهیت بدش، به من مهر و محبت نخواهد کرد، زیرا از عمق وجودش نمی‌تواند نسبت به من رحمت و نوازش داشته باشد.

برداشت: هرگاه در نماز خود خوار و ضعیف به نظر بیایی، خود را خوارتر می‌کنی و با این کار، نمازی که خوانده‌ای هم بی‌ارزش می‌شود.

برداشت: وقتی به آرامش رسیدم و از آن مکان دور شدم، به درستی می‌گوید که این گفته و این راز به همین شکل است.

برداشت: اگر نگاه کنی، می‌بینی که اگر دوباره به گذشته برگردی، ساعت‌ها زحمت و رنج طولانی به آرامش تبدیل می‌شود.

برداشت: از دنیا دوری کن و با آن نزاع مکن و دل خود را از چنگ آن رها ساز.

برداشت: دل خود را از مسیر دنیایی به سمت دین بازگردان و به دنبال علم و عمل باش تا زاد و توشه‌ات را فراهم کنی.

برداشت: هرگز نمی‌تواند کسی که مرتکب نافرمانی شده، دستش را به سوی در طاعتی دراز کند.

برداشت: اگر علم و دانش کافی نداری، بیهوده خودت را خسته نکن و به راه‌های سخت نرو.

برداشت: اگر دل تو به خاطر نافرمانی تیره و کدر شده، بهتر است با آتش دانش و فرمانبری آن را پاکسازی کنی.

برداشت: کسی که لباس عزت را از دست داده، اگر دنیا را به دست آورد، باز هم به آن مقام و شرافت واقعی‌اش بازمی‌گردد.

برداشت: تعبیر این بیت به این معناست که فردی که در شناخت حقیقت دین و اصول آن مهارت دارد، مانند پارچه‌ای خوب و زیبا است که نشان‌دهنده‌ی علم و پرهیزکاری است. این شخص به وضوح و زیبایی ارزش‌های معنوی را در زندگی‌اش به نمایش می‌گذارد.

برداشت: اگر به علم و دانش دسترسی نداشته باشی، دچار وسوسه و طمع بر مال و مقدسات دیگران مشو.

برداشت: اگر در گفت و گوی او به خود بَنازی، خوب است؛ و اگر هم مانند نرگس، به خاطر پیازش محترم باشی.

برداشت: هر کس که مسیرش به سوی علم و دانش باز شود، به حقیقت خود را نزدیک‌تر می‌کند و در این راه، دانایان از او بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: اگرچه ممکن است کسی در خفا و دور از دید مردم باشد، اما تنها خود او است که می‌داند چه اندازه سرافراز و افتخارآفرین است.

برداشت: اگر نادان باشی، همان خصوصیات منفی‌ات را به تو می‌آورد و حتی اگر او را به شدت تکه‌تکه کنی، باز هم نمی‌تواند تو را ترک کند.

برداشت: اگر با گفتار او طبع و حال تو تغییر نکند، حرفی که می‌زند تأثیری بر تو نخواهد داشت.

برداشت: کسی که به شهر محبت نرود، بهتر است که بلیت ورود به دشت دشمنی را داشته باشد.

برداشت: به دلیل بی‌اعتبار بودن افراد بی‌معنا و بی‌فایده، باید در دین و دنیا به دلیل و دلیل‌نهادهای معتبر توجه کنی و از آنها دوری کنی.