قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۳

برداشت: من به تو نصیحتی کردم، ای پسر، چرا زمانی که در مسیر روشن و الهام‌بخش قرار گرفتی، بر آن تاریکی و مشکلات غلبه نکردی؟

برداشت: به خودت مغرور نشو، چرا که بدون تو نه بهرام و نه شاپور، که هر دو از شخصیت‌های برجسته تاریخ هستند، نمی‌توانند چیزی را به دست آورند.

برداشت: به دوش تو اکنون بار سنگینی از بلخ و نشابور است، که به خاطر آن به سختی می‌کشی.

برداشت: در اینخانه‌ای که ظاهراً امن و آرام به نظر می‌رسد، عدم آگاهی و نادانی مثل ماری پنهان و خطرناک می‌باشد که می‌تواند به زندگی آسیب بزند.

برداشت: از خداوندی که ذکرش به عقل و دانش است، جز با عقل و تدبیر کاری نکن، ای کسی که حقیقت را می‌دانی.

برداشت: وجود تو مانند دیو سیاهی است؛ بنابراین خود را از زشتی و بدی این دیو سیاه دور نگه‌دار.

برداشت: اگر دلت می‌خواهد از جهل و فریب رهایی یابی، باید از رفتارهای نادرست و نافرمانی دست برداری.

برداشت: نخوردن نوشیدنی‌های الکلی را توصیه می‌کند، زیرا اثرات منفی آن می‌تواند به مشکلات جدی منجر شود. اگر کسی تحت تأثیر الکل قرار بگیرد، ممکن است دچار مشکلات و خطراتی شود که برای او و اطرافیانش زیان‌آور است.

برداشت: پدر پیر تو دوباره به حالت جوانی برنمی‌گردد، ای پسر، تو نیز به آن زمانی که او جوان بود، نخواهی رسید.