قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۲

برداشت: نگاه کن که دو گروه از لشکریان به هم نزدیک شده‌اند، یکی از آن‌ها در مقابل دیگری ایستاده است.

برداشت: نمی‌توانند جای خود را با هم عوض کنند و هر کدام در جایی که باید باشد، قرار گیرند. هر دو باید در صفی مشخص و مناسب خود قرار بگیرند.

برداشت: در این متن، دو برادر که هر کدام دارای پنج فرزند هستند، به صفی ایستاده‌اند و آماده‌ی مبارزه هستند.

برداشت: یک پیامبری در میان دو گروه می‌دود و به سمت برادرش می‌رود.

برداشت: پیامبری که پیامش حتی بعد از رفتنش هم در میان دو گروه می‌ماند و تأثیرش را به جا می‌گذارد.

برداشت: هر دو لشکر آتش می‌زنند، اما همه سربازان روی به سوی دشمن می‌کنند و آماده نبرد می‌شوند.