قصیدهٔ شمارهٔ ۸۲

این شعر به تردید و عدم نگرانی از نظر دیگران اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که نباید از کسانی که به خاطر کینه و نادانی خود می‌خواهند به او آسیب بزنند، نگران بود. همچنین به تأثیرات منفی سخنانی که بدون دلیل و از روی حسادت گفته می‌شود، اشاره دارد و می‌خواهد بر این نکته تأکید کند که باید به خود و توانایی‌های خود ایمان داشت.