قصیدهٔ شمارهٔ ۸۱

برداشت: تنها هشیاران و اندیشمندان از اوضاع آگاهند، زیرا زمانه همچنان در حال شکار کردن است و تمام مردم در معرض خطر قرار دارند.

برداشت: جای تعجب نیست که آن‌ها از گردش روزگار و کارهایش بی‌خبرند، زیرا به خاطر حرص و نادانی، همه در خواب و بی‌خبرند.

برداشت: بزرگان و نیکان دنیا در تمام روز و شب هیچ کاری جز گناه و ظلم انجام نمی‌دهند و از آن دوری می‌گزینند.

برداشت: زمانی که درختان به بار می‌نشینند، در دیدار زیبا هستند، اما زمانی که به عمل و کردار می‌رسند، همه چیز را می‌بینند و درختان بید و چنار می‌شوند.

برداشت: این دنیا پر از نیرنگ و فریب است و تنها کسانی که دارای عقل و درک هستند می‌توانند با این فریب‌ها مقابله کنند. دیگران توانایی تحمل این سختی‌ها را ندارند.

برداشت: ای انسان دانا، تصور کن که دنیا مانند درختی زیباست که در آن انسان‌های با خرد، میوه‌های خوشمزه و خوشبو را به بار می‌آورند.

برداشت: کشاورز مانند خداوند است، چون او به دقت درختان و گیاهان را می‌کارد و محصول حکمت و دانش را به دست می‌آورد. اما افرادی که علم ندارند به اندازه علف و خار ارزش ندارند.

برداشت: تنها چیزی که از آن‌ها شناخته می‌شود آزار و خیانت است، زیرا به خاطر رفتارهای بدشان مانند موش‌ها و مارها در بیابان به شمار می‌آیند.

برداشت: اگر به تقلید از دیگران انسانی به جهل خود پرداخته و برای خودش دژی بسازد، این افراد باهوش به دور او جمع می‌شوند.

برداشت: این جمله به این معناست که اگر موش‌ها همه بی‌کار شوند و فعالیت نکنند، در نهایت مشکلاتی برایشان به وجود می‌آید و گربه‌ها از این وضعیت سوءاستفاده کرده و به آن‌ها حمله می‌کنند. یعنی در زندگی اگر بی‌عملی و تنبلی پیشه کنیم، دیگران از این موقعیت استفاده می‌کنند و ممکن است به ما آسیب برسانند.

برداشت: دیوها راهی به سوی بیابان نشان داده‌اند و به همین دلیل مردم نمی‌توانند به سوی شهر بروند.

برداشت: این بیت به این معناست که پیغمبر و خانواده‌اش را از هم جدا کردند، زیرا که دیو لعین، همه‌ی نسل و خانواده را در بر می‌گیرد.

برداشت: در مسیر دین، به مانند یک تیرک عمودی ایستاده نمی‌نگرند و تنها به نشانه‌هایی از دنیا که بسیار کوچک و ناچیزند توجه می‌کنند.

برداشت: ای برادر، مواظب باش که در دریا غرق نشوی، زیرا این قوم مانند دریایی هستند که هیچ آرامش و ثباتی ندارند.

برداشت: به سوی اهل بیت پیامبر برو، زیرا آن‌ها ایمان دارند و از ظلم و ستم شیاطین محافظت می‌کنند.

برداشت: مرد زیرک و هوشیار وقتی می‌بیند دشمنانش بی‌خود و نادان هستند، به آن‌ها پشت می‌کند و به سمت قدرت و اقتدار می‌رود.

برداشت: باد و ابر به تنهایی وجود دارند، اما تنها کسانی که خردمند و عاقل هستند، به غیر از عدالت چیزی دیگر نمی‌آورند و به جز علم چیز دیگری را نمی‌آورند.

برداشت: پیامبران در زمان پیری و کهولت سن، حکمت و دانایی دارند، در حالی که در زمان کودکی و نوجوانی، افراد تنها در حال یادگیری و رشد هستند.

برداشت: زمانی که مسیر درست گم می‌شود، مردم به سمت آن چیزی که عموم قبول دارند می‌روند. مثل اینکه در شب اگر دچار آشفتگی شویم، اما در روز همچنان پر از نور هستیم.

برداشت: سخاوت، هدایت، قیمت و تقوا از ویژگی‌های خداوند هستند و تمامی مخلوقات تحت تأثیر این صفات به خوبی با هم در ارتباط‌اند.