قصیدهٔ شمارهٔ ۷۷

برداشت: زمانی که همه چیزهایی که بوده‌اند از بین بروند، چگونه چیزی جدید به وجود می‌آید؟

برداشت: چون او وجود ندارد و جاودانه است، هرچه به وجود آید، ماندگار نخواهد بود.

برداشت: هر چیزی که وجود ندارد و به آن افزوده نشده، چگونه می‌تواند از بین برود یا کاهش یابد؟

برداشت: اگر جهان از بین برود، تا ابد فرسوده خواهد شد؛ ولی اگر چیزی به آن افزوده نشود، دیگر نیازی به نگرانی نیست.

برداشت: هر دشواری و مسئله‌ای که خداوند به وجود آورده، هیچ‌کس نمی‌تواند آن را حل کند.

برداشت: به این فکر نکن که این چهار زن همیشه از مرد هفت‌خوان زاییده می‌شوند.

برداشت: هر کسی غیر از خدا در این دنیا اگر به جای زنان بود، احتمالاً چنین فرقی نمی‌کرد.

برداشت: این پیر کهنه و سنگین‌دل ما چه طور می‌تواند غم‌ها را از دل بزداید؟

برداشت: ای خردمند، نظر تو چیست؟ آیا این دو آسیاب آرام خواهند گرفت؟

برداشت: آنگاه که آنچه وجود ندارد، به وجود می‌آید یا اینکه مانند این موجودات، از میان خواهد رفت؟

برداشت: دل را به چیزهای بی‌فایده مشغول نکن، چون آنچه را که می‌خواهی، بی‌فایده است.

برداشت: چرا به غذایی تمایل داشته باشی که اگر آن را بخوری، باعث ضررت شود؟

برداشت: اگر جهان بماند، برای تو چه فایده‌ای دارد؟ و اگر جهان نماند، تو چه نیازی به آن داری؟

برداشت: هر کسی که بخواهد به این موضوع وارد شود، باید قلبش را از هر آلودگی پاک کند.

برداشت: چون دست پاک و خالص باشد، به سختی می‌توان به چیزهای ناپاک و نادرست دست زد.

برداشت: تنها کسی که دانا است می‌تواند درباره این مسائل قضاوت کند و کسی که نادان است در مورد آن صحبت نمی‌کند.

برداشت: کسی که با چهره‌ای زشت و لباسی قیمتی همراه است، هرچند خود زیبا به نظر می‌رسد، زیبایی‌اش را نشان نمی‌دهد.

برداشت: هر کسی که با استفاده از عقل و تفکر، خطرات و گناهان نفس خود را از بین ببرد و خود را از آنها پاک کند، می‌تواند به موفقیت و رهایی دست یابد.

برداشت: شاید به تدریج و به آرامی از این بسته عبور کند.

برداشت: اگر چه چیزی برایش نیست، اما آسمان را به بخار هم نمی‌سازد.

برداشت: این جمله می‌گوید که عشق به دنیا و زیبایی‌های آن، اجازه نمی‌دهد به چنین معانی عمیق و ارزشمندی دست یابیم. به عبارتی، وابستگی به لذت‌های دنیوی مانع از درک معانی والا و معتبر می‌شود.

برداشت: ای کسی که به دنبال درک شعر من هستی، این گفته‌ها و بیان من برای تو چه سودی دارد؟

برداشت: تو که هرگز به خودت رحم نمی‌کنی، چگونه ممکن است دیگران بر تو رحم کنند؟

برداشت: اگر دل تو هم مانند دل من اینچنین بیاراید،

برداشت: تلاش و کوشش من با آرامش و مهربانی، باعث می‌شود که نادانی‌های تو از بین برود و اندیشه‌ات روشن‌تر شود.

برداشت: به کسی نگاه نکن که تنها حرف‌های بی‌پایه و دروغ می‌زند.

برداشت: چشمی که نادانی را می‌بیند، مانند چهره‌ی بدبخت را در پرده‌ای از ابریشم پنهان می‌کند.