قصیدهٔ شمارهٔ ۷۱

برداشت: ای آقای جهان، تو تدبیرهای زیادی می‌دانی و از نیرنگ و فریب هم به طریقی خاص و شگفت‌انگیز آگاه هستی.

برداشت: اگر تو همچون ابر باشی، از آنجا به وسیله نیرنگ‌ها به زمین کشانده می‌شوی.

برداشت: هر چیزی که به تو بدهد، با فریب و نیرنگ از تو خواهد گرفت و خوشحال خواهد بود.

برداشت: زیبایی، جوانی و توانایی تو باعث شده که نامت در این شهر مانند درختی سرسبز و بارور باشد.

برداشت: یک روز همچون من کسی خواهد آمد که از همه زیبایی‌ها، قدرت و خوبی برخوردار باشد و همه چیز را در کمال زیبایی به نمایش بگذارد.

برداشت: کسی که امروز از او می‌خندی، فردا بدون شک به تو خواهد خندید.

برداشت: اگر دنیا می‌خواهد تو را با مشکلات و مصائبش به چوب خران براند، پس بهتر است آرام بنشینی و حرکت نکنی.

برداشت: هرگز کسی به دروغ نمی‌تواند خود را بزرگ‌تر از آنچه که هست نشان دهد؛ تنها افراد نادان و بی‌خبر هستند که این کار را می‌کنند.

برداشت: آگاه کسی است که در برابر این فریب و جادو، حقیقت دین را پنهان کند.

برداشت: از عمر خود در راه اطاعت و پرستش خدا لذت ببرد و هرچه در توان دارد، انجام دهد.

برداشت: از دام دنیا، دنیا به دنیا می‌رسد، همان‌طور که عادت می‌شود، او هم این را می‌داند.

برداشت: این دنیا به دور افرادی که از آن‌ها تاثیر می‌پذیرند، می‌چرخد و آن‌ها را در خود می‌گیرد. افرادی که توانایی دارند دیگران را تحت تاثیر قرار دهند یا به سمت خود جلب کنند، مرکز توجه و اهمیت قرار می‌گیرند.

برداشت: اگر از استدلال و برهان درس بگیری، عذاب و قهر تو می‌تواند این جهان را به تلاطم بیندازد.

برداشت: جز مؤذن حق در زمانی که اذان می‌گوید، هیچ کس نمی‌تواند مردم را از جای خود در حالی که آماده نماز هستند، تکان دهد.