قصیدهٔ شمارهٔ ۶۲

برداشت: در صحبت کردن، به نصیحت‌ها و دروس غزل توجه کن و خود را از قید و بند نیرنگ‌ها آزاد کن.

برداشت: برای очищی دل، باید آن را به آب شست، چرا که زمانی که سال‌ها از انسان بگذرد، دلش ممکن است دچار آلودگی‌ها و کدورت‌ها شود.

برداشت: وقتی که از دل انسان، دیوهایی که او را سردرگم کرده‌اند دور شوند، می‌بینی که او در حال رهایی و آزاد شدن از تمام محدودیت‌ها و بندهاست.

برداشت: به او نصیحت کن تا در نهایت، به این آگاهی برسد که می‌تواند از چنگال شوم و وحشتناک دیو خلاص شود.

برداشت: خشم و نادانی را حکیمان از طریق علم و نصیحت مهار کرده‌اند.

برداشت: وقتی صبر کردن برایت سخت و تلخ است، به یاد داشته باش که در همین صبر، درس‌ها و حکمت‌هایی نهفته است. وقتی صبر را ادامه دهی، تلخی آن به شیرینی تبدیل خواهد شد و نتایج خوبی به همراه خواهد داشت.

برداشت: اولین نصیحتی که باید بپذیری، از خودت و وجودت یاد بگیر. اگر این کار را نکنی، نصیحت‌هایت چیزی جز فریب و تظاهر نخواهد بود.

برداشت: به آن آب‌دهنده‌ای که خود تشنه و خشک هست، گاهی می‌گرید و گاهی با تلخی می‌خندد.

برداشت: چه نیازی به پند و نصیحت داریم؟ چرا که دنیا به خودی خود پر از درس و عبرت است، گاه سخت و گاه آسان.

برداشت: چرا به او چشم می‌دوزی وقتی که دیگران را در چنین خاکی به پیش تو می‌آورند؟

برداشت: اگر پند و نصیحتی از پدر نباشد، همین که تو به فرزندت نصیحت کنی، کافی است.

برداشت: به دل خود وابسته به دنیا نباش، زیرا جهانی که بنیادش بر بی‌ثباتی است، برگزیدگانش را نیز از دست می‌دهد.

برداشت: اگر پراکنده‌گویی و بی‌نظمی را تجربه می‌کنی، به این فکر کن که چه کسی یا چه چیزی توانسته است مانند جو در دشت پراکنده شود.

برداشت: به دلیل ظلم و ستمی که ضحاک کرده، او به نوعی به اسارت در آمده است و می‌گویند که او در کوه دماوند گرفتار شده است.

برداشت: از من ستم و ظلم را قبول نکن و بر خودت نیز ظلم نکن، همچنین بر من هم ظلم نکن.

برداشت: دل انسان به وسیلهٔ توبه و بازگشت به خوبی‌ها، از کدورت‌ها و زنگارها پاک می‌شود. توبه مانند رنده‌ای عمل می‌کند که زنگارها را از دل برمی‌دارد و آن را شفاف می‌سازد.

برداشت: در دل تو یک نیروی بزرگ و خطرناک وجود دارد که باید آن را مهار کنی، ای انسان خردمند.

برداشت: اگر در مکان مقدسی قرار داری که باید در آن جهاد کنی، نباید به دین مسیحیت و حیوانات بی‌توجه شوی.

برداشت: اگر کسی در آستین خود چیزی ناچیز و بی‌ارزش داشته باشد، چگونه می‌تواند اسیر فکر و ذهن خود از آلودگی و فساد نجات یابد؟

برداشت: ظلم و نادانی را نپذیر از خود، زیرا خداوند عقل را به خاطر همین چیزها به تو عطا کرده است.

برداشت: باید با دل و نیکی برخورد کنی، چرا که مانند خر در بیابان نباید آسوده‌خاطر بود.

برداشت: ای آقا، اینجا جایی برای آرامش تو نیست، دل از دنیا باید بکنی و رها شوی.

برداشت: به اطراف خود نگاه کن و ببین که چه کارهایی انجام داده‌ای، اگر از خودت بپرسند که چه می‌گویی؟

برداشت: از کارهای خود باید امروز برای آینده‌ات تصمیم بگیری و اقدام کنی.

برداشت: از شرمندگی روزی بترس که آن روز نه جنگی وجود دارد و نه قسمی به کار می‌آید.

برداشت: اگر تو به زندگی خود ادامه دهی و به استقامت خود ادامه ندهی، دیگر چیزی از روشنایی روز بر مردم مخفی نخواهد ماند.

برداشت: برو و سفر خود را شروع کن، تا کی و چند می‌خواهی در اینجا به باطل بگذرانی؟

برداشت: کسی که تو را در این زندان قرار داده، همان کسی است که به تو وعده آزادی می‌دهد.