قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶

برداشت: دنیا پر از افراد ناپاک و پست است، مانند چشمه‌ای که آبش شور و ناخوشایند است. این چشمه تنها بر اثر نزدیک شدن به موجوداتی ناپاک و آلوده به این شکل درآمده است.

برداشت: این جهان مانند خانه‌ای تاریک است و انسان‌ها در آن مانند مور که به اطراف خود نمی‌نگرد، به بی‌خبری در حال عبور از زندگی هستند.

برداشت: فردا جانت با قدرت علم خود را نشان می‌دهد، همان‌طور که امروز بدن تو به قدرت و زور استوار است.

برداشت: فرزانه اگرچه چشم‌هایش قادر به دیدن نیست، ولی همچنان دید عمیق و درک خوبی دارد. اما نادان حتی اگر به تعداد زیادی چشم نیز داشته باشد، باز هم از حقیقت غافل و ناتوان است.

برداشت: آتش برای کسانی که عاقل هستند، همانند آب است و در مقابل، باغ برای افراد نادان به اندازه یک گور ارزش دارد.