قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴

برداشت: ای کسی که چشم و دل خوابیده را بیدار کرده‌ای، به این سؤال زیبا گوش کن و پاسخ درست بده.

برداشت: به عمق وجودت نگاهی بیفکن؛ زیرا چشمان ظاهری تو هرگز چشمه‌ای را نمی‌بینند که در آن هیچ آبی وجود ندارد.

برداشت: چشمه‌ای وجود دارد اما آبی در آن نیست، پس چگونه می‌توان آن را چشمه نامید؟ این موضوع پرسش جالبی است که بدون لفافه‌ای پیچیده مطرح شده است.

برداشت: گاهی روشن و نمایان است و گاهی پنهان می‌شود. نشانی به او دادم که مانند آفتاب است.