قصیدهٔ شمارهٔ ۸

برداشت: زیبایی تو چیست و خوشی تو چیست، ای جوان؟ زیبایی و خوشی تو مانند حلوای خوشمزه و لطیف است.

برداشت: نگاه کن که این دو چیز را چه کسی می‌داند؛ کسی که نیکو و خوش‌فهم است.

برداشت: اگر جو آماده نباشد، خر نمی‌تواند حلوا بخورد؛ در واقع، زیبایی پوست گاو با دیبا (پارچه‌ای گرانبها) قابل مقایسه نیست.

برداشت: تنها افراد باهوش و خردمند می‌توانند زمان شادی و لذت را از این مسائل تشخیص دهند.

برداشت: شیرینی به عقل لذت می‌بخشد و زیبایی به عقل می‌افزاید.

برداشت: روح و جان را با خرد و فهمی خوب مانند دیبای نرم و لطیف بساز، تا دیگران به تو نیکو بنگرند و تو را با القابی شایسته خطاب کنند.

برداشت: شرم بر نیکوکار و کسی که دانا است، هر دو از نظر خوبی و شایستگی قابل احترام و درخور هم هستند.

برداشت: دل مانند پارچه‌ای نرم و زیباست که شرم و حیا بر آن پوشانده شده است. همچنین می‌توان گفت که علم و دانش در آن مانند شیرینی و لذیذی است که بر زندگی انسانی افزوده می‌شود.

برداشت: تو، از زیبایی و پاکی خود مایه‌ور هستی و اگر در دل‌تان شرم و حیا باشد، آن نیز به زیبایی‌ات افزوده می‌شود.

برداشت: اگر از نادانی خود羞 نمی‌کشی، کیست در دنیا که از تو بی‌شرم‌تر باشد؟

برداشت: در حال حاضر، نادانی تو به تو می‌آموزد که واقعاً بینا باشی.

برداشت: زمانی که خود را از آگاهی و فهم بی‌بهره می‌کنی، نمی‌توانی نقص‌ها و نادانی‌های خود را ببینی؛ اما وقتی که دچار آگاهی می‌شوی، این عیوب به وضوح برایت نمایان می‌شود.

برداشت: این شخصی که در بندگی شیطان ظاهر شد، در حقیقت نقطه ضعفی بود که از زمان آفرینش آدم و حوا نمایان شد.

برداشت: ای انسان، اگر علم را به درستی نخواهی آموخت، مانند مادر و پدری که در فقر و نادانی به سر می‌برند، خجالت‌زده خواهی شد.

برداشت: اگر قامت علمی تو کوتاه و پست باشد، چه فایده‌ای دارد که مانند سرو بلند باشی؟

برداشت: افراد باهوش وقتی از تو سوال می‌کنند که چرا و چگونه، از تو انتظار ندارند که سخن بلندی بگویی، ای جوان.

برداشت: شاید به خاطر ترس از شرمساری و رسوایی، به دنبال یادگیری دل‌انگیز و خاصی برآیی.

برداشت: خداوند به ما نیاموخته که انسان را چون برهنه و بی‌پوشش، تنها به شکل و ظاهرش قضاوت کنیم.

برداشت: به آنچه که به‌راستی خوب است توجه کن، نه به حرف‌های بی‌پایه و شلوغی‌های عوام.

برداشت: تا نام کسی در جمع مردم، همانند عطر خوشی که در فضا پخش می‌شود، نوازش‌گر روح آن‌ها باشد.

برداشت: کسی که باهوش و دارای درک بالا باشد، می‌تواند با استفاده از نام و شهرت به آنچه می‌خواهد دست یابد.

برداشت: خوشحال نشو از نامی که بی‌معناست، چرا که شهرتی که از دانش و خرد نشأت نگیرد، فاقد ارزش است.

برداشت: این دنیا و مخلوقات آن به خودی خود بی‌ارزش و مرده‌اند، اما ذات الهی و عالم بزرگ و زنده‌ای که فراتر از این‌هاست، ارزش و اهمیت دارد.

برداشت: این نامی که بر زبان ماست، راهی به سوی همه خوبی‌ها و نیکی‌ها را نشان می‌دهد.

برداشت: در اینجا اشاره شده که دو نام دیگر برای سرزمین روم و هند وجود دارد، و این موضوع به خرما ارتباط دارد که تو به آن نام می‌زاری.

برداشت: این بیت به این معنی است که چیزی را احساس می‌کنیم یا بویی را استشمام می‌کنیم که ماده واقعی نیست، بلکه فقط به یاد ما می‌آورد یا احساساتی را در ما برمی‌انگیزد. در عین حال، نام معروفی از یک عطر یا ماده خوشبو به کار رفته است که به زیبایی و خوشایندی اشاره دارد.

برداشت: چندین شگفتی وجود دارد که چگونه از خاک، موجوداتی زیر آسمان سبز به وجود آمده‌اند؟

برداشت: این گیاه در هر جا رشد می‌کند و بدون نیاز به گفت‌و‌گو خود را نشان می‌دهد.

برداشت: یک طرف کسی وجود دارد که زشت و سفید است و طرف دیگر کسی است که سیاه و خوش‌قامت است. در کنار آن، چیزی وجود دارد که بزرگ و تلخ است، در حالی که چیزی دیگر زیبا و خوش بو به نظر می‌رسد.

برداشت: چرا این یاقوت از چشمهٔ چشم به وجود آمده و این مینا هم به دست یک سازنده است؟

برداشت: اگر جزئی را بشناسی و بفهمی، به گواهی وجود آن، همه‌ی اجزا را نیز درک خواهی کرد.

برداشت: جهان به خاطر یک دلیل خاص وجود دارد و در این عالم، کسانی هستند که از آگاهی و دانش الهی برخوردارند و از آن صحبت می‌کنند.

برداشت: به نظر می‌رسد امروز آخرین روز است، چرا که هنوز فردا نیامده.

برداشت: زمانی که به پایان این دنیا نزدیک شویم، باید یک نقطه آغازین برای این پایان وجود داشته باشد.

برداشت: فکر و آگاهی خود را به کار بگیر، تا در چالش‌ها و مشکلات غرق نشوی.

برداشت: اگر تو اهل اندیش‌مندی هستی، چرا از این موجودات خطرناک و آسیب‌زا دوری نمی‌کنی، ای آقا؟

برداشت: همیشه با بندگی و ترس از خداوند زندگی کن تا دیگران به خاطر صفای دلت حسادت نکنند.

برداشت: از نادانان دوری کن و به جای آن، به عبادت و علم بپرداز. نگذار افکار بی‌پایه و بی‌محتوا تو را گمراه کند.

برداشت: هر روز مراقب باش که یک نادان تو را به دام نیندازد و مانند گاو بر دوش تو سنگینی نکند.

برداشت: از اطاعت و دانش، نردبانی بساز و سپس به ستاره جوزا ارتقاء یاب.

برداشت: از این دنیا و در این گشت و گذار، خرد به من می‌گوید که بیابان وسیع و بی‌نهایتی وجود دارد.

برداشت: از آنجا که برای ما و تو این همه نعمت‌ها به این گنبد می‌آید.

برداشت: هیچ‌کس جز از طریق نردبانی از علم نتوانسته از این زندان رهایی یابد.

برداشت: وقتی روح تو با علم آشنا شد، از آن محل سرد دور شدی و دیگر گرما نیز تو را آزار نمی‌دهد.

برداشت: خداوند را پرستش کن و از صفات او آگاه شو، و بدان که او تنهاست و بی‌صفات است.

برداشت: کسی را که سرنوشت و تقدیر به خواست او تغییر کند، از او به خاطر نادانی نگو، ای عاشق و مجنون.

برداشت: این شخص بنده خداست و نباید او را از فرمان‌برداری و اطاعت از پروردگارش ممنوع دانست.

برداشت: اگر از اسرار خدا آگاه نیستی، پس چرا به دین استدلال می‌کنی و در مورد آن سخن می‌گویی؟