قصیدهٔ شمارهٔ ۶

برداشت: در مورد چرخ نیلوفری (دوران زندگی و سرنوشت) انتقاد نکن و از خودت دور کن احساسات ناپسند و بی‌فکری را.

برداشت: از کارهای آسمان و سرنوشت، نباید کسی را که داناست سرزنش کرد.

برداشت: تا زمانی که در کارها عادت کنی، جهان به تو سختی می‌دهد، پس تو صبر کن و تسلیم نشو.

برداشت: امروز از پشت به کارهایت نپرداخته و دلت را به فردا مشغول نکن، زیرا قضاوت و سرنوشت فردا هنوز مشخص نیست.

برداشت: اگر خودت ستاره‌ی خوشبختی‌ات را خراب نکنی، از آسمان نمی‌توانی انتظار بدبختی‌های دیگران را داشته باشی.

برداشت: چطور می‌توانی به زیبایی و ظرافت یک پری تبدیل شوی؟ ابتدا باید رفتارت را شبیه رفتار پری‌ها کنی.

برداشت: در جشن نوروز، دیدی که چطور طبیعت به شادابی و زیبایی خاصی تبدیل شده است، مانند لاله‌ای که در دشت می‌روید.

برداشت: اگر لاله به زیبایی و نورانی بودن ستاره‌ها شد، چرا هنرمند خلق زیبایی را نپذیرفت؟

برداشت: آیا می‌توانی به خوبی و به طور هوشمندانه، از کسانی که نیروی فکری و عقلی خوبی دارند، بهره‌برداری کنی؟

برداشت: به تماشای زیبایی نرگس تازه بپرداز، چرا که این زیبایی از زر و سیم تاج اسکندر نیز برتر است.

برداشت: درخت ترنج با رنگ‌های زیبا و برگ‌هایش سخن می‌گوید و تصویری از زیبایی و شکوه را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: سپیدار تنها مانده است و هیچ چیزی در اختیار ندارد، زیرا او به انتخاب خود، درختی کم‌برگ را برگزیده است.

برداشت: اگر از یادگیری جلوگیری کنی، دیگر کسی به دنبال تو نخواهد آمد و تو را در مقام بالایی نمی‌بیند.

برداشت: بی‌بر بودن درختان باعث می‌شود که خودشان سزاوار آتش سوزی باشند، چون هیچ بهره‌ای از خود ندارند.

برداشت: اگر درخت تو به بار دانش رسد، می‌توانی زیر آسمان آبی و زیبا زندگی کنی.

برداشت: ای برادر، اگر در علم و دانش خود را نخواهی سنجید، نپندار که فقط به خاطر بلاغت و شاعری می‌توانی بر دیگران فخر بفروشی.

برداشت: این کارها بسیار خوب و شایسته است که نعمت‌های آینده را به ما معرفی می‌کند.

برداشت: راه و علم جدیدی پیش روی توست که می‌تواند آسایش بیشتری برایت به ارمغان بیاورد.

برداشت: بله، این و آن هر دو گفتار و سخن هستند، اما در نهایت هیچ‌یک از آنها نتوانستند جایی برای پیغمبری در صبحگاهان باقی بگذارند.

برداشت: مثل کبک دری، او هم مرغی است، ولی با وجود اینکه خطر دارد، برای کبک دری هیچ خطری وجود ندارد.

برداشت: پیامبر به او علم حقی را عطا کرد که شایستگی آن را در او مشاهده کرده بود.

برداشت: هنگامی که موسی قرآن را به هارون داد، هیچ‌کس از سامری یاری نکرده بود.

برداشت: تو به وسیله‌ی محدودیت‌ها و شرایط مختلفی که در زندگی‌ات وجود دارد، مانند زنجیری که ذهنت را به دام می‌اندازد، کنترل می‌شوی. این مسأله به تو اجازه نمی‌دهد که آزادانه فکر کنی یا به سمت اهداف بزرگ‌تری بروی.

برداشت: اگر تو بدون اشتباه و نقص در کارهای خود بمانی، در مجموعه سوارکاران به معنای واقعی جایگاهی نخواهی داشت جز اینکه فقط خدمت‌گزار باشی.

برداشت: اگر بدانی که این حال و روز تو به خاطر چه چیزهایی است، می‌فهمی که به چه چیزهایی وابسته هستی و تحت تأثیر چه کسانی قرار داری.

برداشت: اگر تو به شاعری مشغول شدی، یک نفر دیگر هم باید به هنر آوازخوانی بپردازد.

برداشت: شما در جایگاهی قرار دارید که نوازنده می‌نشیند، بنابراین بهتر است که زبان خود را کنترل کنید و از کلمات ناپسند و بی‌مورد دوری کنید.

برداشت: در اینجا شاعر به زیبایی و جذابیت خاصی اشاره می‌کند که در چهره و ویژگی‌های برخی از عناصر طبیعی مانند شمشاد و لاله وجود دارد. او همچنین به زیبایی چهره و موهای معشوقش که شبیه به ماه و زلف‌های خوشبو است، اشاره می‌کند. این تصویرسازی نشان‌دهنده‌ی تماشایی بودن و ظرافت در طبیعت و محبت است.

برداشت: با دانش و ارزش، توست که ستایش می‌کنی کسی را که باعث می‌شود جهل و ناپاکی از بین برود.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که اگر کسی به طور ساختگی و به وسیلهٔ نظم و ترتیب، دروغی را دربارهٔ طمع و سرمایه‌گذاری ارائه کند، در حقیقت آن دروغ نشان‌دهندهٔ شک و نابردباری اوست. به عبارت دیگر، تلاش برای توجیه یک عمل نادرست با کلمات زیبا، نشان‌دهندهٔ عدم صداقت و خلوص واقعی است.

برداشت: آیا مناسب است که با دینداری و زهد عمار و ابوذر، مدح و ستایش محمود عنصری صورت گیرد؟

برداشت: من فردی هستم که اجازه نمی‌دهم ارزشمندترین کلماتی که به زبان فارسی گفته شده، به پای انسان‌های نااهل بریزد.

برداشت: من تو را راهنمایی می‌کنم تا به سادگی و فروتنی به سجده بیفتی و به این بدن لاغر و نحیف احترام بگذاری.

برداشت: فردی که به سجده می‌افتد، دانا و آگاه است و از بین مردم، او را یزدان برگزیده است تا رهبری و هدایت دیگران را بر عهده بگیرد.

برداشت: کسی که آثار عدالتش از روی زمین پاک شود، مانند چهره‌ای برچیده و بی‌حالت است.

برداشت: امام زمان که هیچ‌گاه نخواسته است برای پیروانش فردی مثل سامری که جادوگر بود، را بفرستد.

برداشت: هیچ کس به جز کسانی که حکمت دارند، در دنیا دچار تردید نمی‌شوند و هیچ نقصی به جز تلاش و اراده آن‌ها برتری را رقم نمی‌زند.

برداشت: وقتی که با عقل و درایت به مقام و مرتبه‌ی بلندی دست یابی، باید مانند یک جواهر باارزش، مشتری را در انگشتری قرار دهی. یعنی باید ارزش و مقام او را نشان دهی و از او بهره‌برداری کنی.

برداشت: به کسی نزدیک شو که ارتباطش با پدرش پاک و روشن است، و با توسل به خیرات و نیکی‌ها، برکت را به زندگی‌ات بیاور.

برداشت: اگر می‌خواهی حیدر را ببینی، باید به ظاهر و باطن او نگریستی.

برداشت: انسان به خاطر نور علمش، نمی‌تواند به ظاهر چیزها توجه کند و فقط بر اساس دیدگاه عمیق و خرد خود به واقعیت‌ها نگاه می‌کند.

برداشت: اگر به ظاهری کسی را رعایت کنی و او را بر اساس رفتار خوبش بپذیری، می‌توانی از باطن ناپسند او غافل شوی و آن را نادیده بگیری.

برداشت: اما اگر بخواهی به مقام و دانایی برسی، نباید به غیر از راه حکمت بپردازی؛ زیرا حقیقت و دانش واقعی در این مسیر یافت می‌شود.

برداشت: آیا مرا به اندازه‌ای کوچک و ناچیز می‌دانی که حتی مثل یک خر هم به حساب نیایم؟ با این حال، چه چیزی در آن حلقه وجود دارد که به آن غل و زنجیر بگوییم؟

برداشت: این بیت بیانگر این است که وقتی کسی به خوبی شعر و نثر را می‌نگرد و آن‌ها را در نظر می‌آورد، آیا نمی‌تواند تأثیر زیبای آن‌ها را بر روی کاغذ و دفتری که به آن نوشته شده، ببیند؟ به نوعی می‌گوید که زیبایی کلمات و تفکر در آن‌ها می‌تواند مانند دیبایی باشد که بر روی کاغذ جا خوش کرده است.

برداشت: بخوان هر دو کتاب شعر من را تا ببینی که چگونه یکی از آنها به شدت تحت تأثیر عنصر و سبک بحتری قرار گرفته است.