بخش ۲ - آغاز سخن

برداشت: من ایده‌ای جدید در گفتارم به وجود آوردم و سخن را به شکلی تازه و متفاوت ارائه کردم.

برداشت: در این خیابان تنها همین خانه وجود دارد و هیچ فرد عاقلی در حال گذر نیست. همه کسانی که از اینجا عبور می‌کنند، دیوانه به نظر می‌رسند.

برداشت: من به خواسته خودم، خانه‌ای ساخته‌ام که به شایستگی نیازها و خواسته‌هایم را در آن جا دهم.

برداشت: هیچ‌کس در اطرافم نیست که مرا با کنایه‌ای از بی‌ارزشی و بی‌مقداری اذیت کند، در حالی که هنوز زنده‌ام.

برداشت: کسی که پایه‌گذار این مخزن بزرگ است، منبع آن از حد و مرزها فراتر است.

برداشت: خانه پر از نعمت و سرمایه‌ای بود که خداوند به او بخشیده بود و آن عالم با این ثروت خود، زندگی‌اش را رونق بخشیده بود.

برداشت: با کمک توانایی ذاتی و خلاقیت خویش، جایی را برای ذخیره‌سازی ثروت و گنجینه‌های زندگی‌ام آماده کرده‌ام.

برداشت: در او گنجینه‌ای بسیار وجود داشت، ولی برای نگهداری این ثروت، نیازی نیست که آن را به سختی محافظت کنیم؛ چرا که هر قدر هم که محافظت کنیم، باز هم به اندازه‌های زیاد و بی‌شماری در دسترس است.

برداشت: وجود او مملو از رازهای الهی است و آن‌قدر راز و رمز در او نهفته است که هر چه بخواهی، می‌توانی در او پیدا کنی.

برداشت: هر کسی که به نزدیکی و همجواری او رفت، غیرت و غرور شاهانه اش او را به شدت آزرد.

برداشت: برای رعایت ادب، نمی‌توان در کنار شاه، آرامگاه هیچ کس دیگری که غیر از شاهان باشد، وجود داشته باشد.

برداشت: من در پی یافتن گنج و ثروت هستم، اما در این راه با آداب و احترام قدم برمی‌دارم.

برداشت: ادب و آراستگی من به من کمک می‌کند تا در جستجوی هدفم موفق شوم و در این مسیر، نیرویی به من می‌دهد تا بیشتر تلاش کنم.

برداشت: من تلاش می‌کنم تا به جایگاهی برسم و گام به گام پیش بروم تا به موفقیتی دست پیدا کنم.

برداشت: خواسته من این است که بیدادگری و سخاوت بی‌نهایت، جمعی از زیبایی‌ها و نعمت‌های هستی را برایم فراهم کند.

برداشت: دوست من لطف خود را نسبت به من کم نمی‌کند، حتی اگر کار من کم شود.

برداشت: او که به ما توانایی بیان و سخن گفتن بخشید، همچنین جواهرات باارزشی به ما داد و چیزهای بسیار دیگری نیز عطا کرد.

برداشت: به ما لطف و مرحمت کرده است، لطفی که از دل نیک‌خواه او نشأت می‌گیرد، همچون گنجی نادر و باارزش که بسیار بزرگ و گرانبهاست.

برداشت: کسی که از این گنج بهره‌مند نشده، نمی‌داند که ارزش واقعی این گنج چقدر است.

برداشت: درآمد و معاش جهان به خاطر این موضوع فراهم شده است، و به همین دلیل، هر دو عالم (این دنیا و آن دنیا) از این موضوع آشکار شده‌اند.

برداشت: جهان در کوی عدم وجود داشت، بدون اینکه از حال و وضعیت جهان آگاه باشد.

برداشت: نه کلامی از موجودی و نه نشانه‌ای از مکان، نه خبری از ماده‌گرایی و نه تصوری از شکل.

برداشت: نام سما و لقب ارض به معنای آسمان و زمین است، که در اینجا نشان‌دهنده‌ی نبودن عمق و طول و عرض مشخصی برای آن‌هاست. یعنی آسمان و زمین در ذات خود فراتر از اندازه‌گیری‌های معمول هستند و به نوعی بی‌نهایت و گسترده‌اند. این بیان به تلاش برای نشان دادن عظمت و وسعت آسمان و زمین اشاره دارد.

برداشت: زمانی که هیچ نشانه ای از ابعاد وجود ندارد، دیگر نام ابعاد چه معنا دارد و اصلاً ابعاد چه هستند و کدامند؟

برداشت: جز خداوندی که بی‌همتاست، هیچ چیز دیگری در عالم وجود ندارد.

برداشت: یک وجود وجود دارد که صفات بسیار زیادی دارد. این وجود واحد و مطلق است و صفاتش همان ذات او هستند.

برداشت: این جمله به ویژگی‌های خداوند اشاره دارد. یعنی خداوندی که همیشه زنده و نیرومند است و همواره وجود دارد. او یکتا و مستقل از هر چیز دیگری است و ویژگی‌های عظمت و جلال به او اختصاص دارد.

برداشت: او می‌بیند و با چشم و زبان خود نمی‌گوید، این موجود هم هست و هم نیست.

برداشت: آن که از او نور چشمانش بیشتر می‌شود و با کمک دیدش می‌تواند به راحتی ببیند.

برداشت: کسی که قدرت بیان و خواسته‌هایش را دارد، دیگر نیازی به خواسته‌ها و زبان ندارد.

برداشت: هر چیزی که او نبود، هیچ نشانی از خود نداشت و به طور کامل وجود نداشت.

برداشت: در این ابیات، شاعر به وضعیت افرادی اشاره می‌کند که در دنیای غیبت و عدم واقعیت غرق شده‌اند و از حقیقت دور هستند. آن‌ها در حالتی از خواب یا بی‌خبری به سر می‌برند و از جهان واقعی جدا شده‌اند. به نحوی، می‌توان گفت که این افراد در آغوش غیب و ناپیدا به سر می‌برند و از بیداری و آگاهی نسبت به واقعیات زندگی بی‌بهره‌اند.

برداشت: در شب تاریکی بود، و در آن شب تار، همه ما در خواب عمیق فرورفته بودیم و لب‌هایمان بسته بود.

برداشت: در شب تاریکی که همه چیز و حتی خود دنیا در آن به فراموشی سپرده شده بودند.

برداشت: موج دریا به اوج رسید و ابر جاودانی از دریای بخشندگی برخاست.

برداشت: ابرهایی که در آسمان به صورت درفش درآمده‌اند، به نوعی مایهٔ زایش و تولد هستند، همان‌طور که صدف‌ها در دریا مروارید تولید می‌کنند. این تصویر به ما یادآوری می‌کند که از هر پدیده‌ای می‌توان به زیبایی و شکوهی دست یافت.

برداشت: این شعر به زیبایی و روشنی یک گوهر در تاریکی شب اشاره دارد. این گوهر، روشنایی خاصی دارد که باعث می‌شود تاریکی شب به روشنی روز تبدیل شود و بر جهان تاثیر بگذارد. به عبارت دیگر، وجود این گوهر در میان ظلمت، باعث روشنایی و روشنی بخشیدن به محیط می‌شود.

برداشت: صبحی روشن و دل‌افزا فرا رسیده که در آن نعمت و عنایت الهی جاری است و نسیم خوشبختی به برکت هدایت و راهنمایی می‌وزد.

برداشت: ظهور خورشید عشق و محبت باعث روشنایی و تابش نور در دو جهان شد.

برداشت: به خاطر تأثیر گرمای آن آفتاب، جهانی از خواب بیدار شد و چشمانش را گشود.

برداشت: عقل تو از همه چیز دور است، اما وقتی که به رهبری خود می‌رسی، از همه چیز جلوتر می‌زنی.

برداشت: گروه گروه مردم از نقاط مختلف به هم ملحق می‌شدند و جمعیت زیادی به صورت منظم و با صفوف منظم در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند.

برداشت: موجودات از عدم به سمت وجود آمده‌اند و در میدان مشاهده و آگاهی گرد هم آمده‌اند.

برداشت: لشکری از هر سو به سرعت به جلو آمدند و صف بستند.

برداشت: لشکر حسن از یک سو به میدان آمد و عشق هم با سپاهش از طرف دیگر حاضر شد.

برداشت: از سوی حسن جلوه‌های زیبایی به نمایش درآمد و از طرف عشق، خواسته‌ای به میان آمد.

برداشت: عشق و سپاه از ابتدای تا انتهای جهان، زیبایی و وفا را در بر گرفته‌اند. زندگی میان این دو اصل از آغاز تا پایان ادامه دارد.

برداشت: درد و مشقت فراوانی به وجود آمد و به‌صورت صفی از طرف راست و چپ به هم جمع شدند.

برداشت: به دل انسان‌ها احساسات و شور و شوقی عمیق و سوزناک وجود دارد، و او با دانش و آگاهی‌اش بر قلب گروهی تأثیر می‌گذارد.

برداشت: عشق از جمع خود جدا شد و فردی به میدان رفت و خواهان نبرد شد.

برداشت: آن مردی که دل بزرگ و پرامیدی دارد، وقتی به عشق می‌رسد، از نبرد و چالش‌های عشق فرار نمی‌کند و به آن می‌پردازد.