رباعی شمارهٔ ۶۶

در این شعر، شاعر به اهمیت و زیبایی حضور درگاه خداوند و عید روحانی اشاره می‌کند. او به استقبال عیدی از لطف الهی امیدوار است، اما نگران است که خداوند او را تنها به خاطر طبیعت انسانی‌اش ببیند و نه روحانی‌اش. در واقع، او خواهان پیوند عمیق‌تری با خداست.