رباعی شمارهٔ ۵۸

در این شعر، شاعر به وصف حالتی پرداخته که در آن شرایط سخت و غم‌انگیز را تجربه می‌کند. او شبی تاریک و غم‌انگیز را توصیف می‌کند که در آن زندگی‌اش دچار تنگنا و مشکلاتی است. به نوعی احساس عجز و ناکامی را بیان می‌کند، به‌طوری‌که مانند کسی که در روز قیامت با چهره‌ای سیاه از کفن بیرون می‌آید، به نظر می‌رسد که به ناامیدی و وحشت دچار شده است.