رباعی شمارهٔ ۵۵

در این شعر، شاعر به زیبایی رخسار کسی (یا چیزی) اشاره می‌کند که مانند گل تازۀ بهار است و بر روی آن دُرّ شبنمی نشسته است. او همچنین این زیبایی را با لاله و ماهی مقایسه می‌کند و می‌گوید که این رخسار نیز به زیبایی و ظرافت بی‌نظیری شبیه است. در کل، این شعر تصویری از زیبایی و لطافت را به تصویر می‌کشد.