رباعی شمارهٔ ۵۱

شاعر در این شعر از غم و اشتیاق به محبوبش صحبت می‌کند. او شب را به گریه و ناله گذرانده و احساس می‌کند که با بخت بدش درگیر است. او به یاد محبوبش اشک می‌ریزد و به یاد روزی که با او بود، احساس دلتنگی و غم می‌کند.