رباعی شمارهٔ ۴۶

این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر از جدایی معشوق می‌گوید و اینکه جانش به عشق او وادار است. او احساس می‌کند که با رفتن معشوق، از نور وجودش محروم شده و وداع با او برایش بسیار سخت و غیرقابل تحمل است. شاعر به شدت مشتاق است که بدنش بتواند با این جدایی کنار بیاید، اما احساس می‌کند که این امکان بسیار دشوار است.