رباعی شمارهٔ ۴۵

در این شعر، شاعر از خدا خواسته است که دانایی و هوش بیشتری به او بدهد. او می‌خواهد که به اندازه کافی آگاهی و روشنایی دریافت کند که نه به اندازه‌ای باشد که هشیاری‌اش را از دست بدهد و نه به قدری کم که همچنان در حالت گیجی باقی بماند.